Soluk kandiller

[kocakafa]

Baharın ortasında çökmüştü
Zehirli bir gece sinsice, haince
İlerlemişti elf koruluğuna
Ateş böcekleri ayrılıyor olsa gerek;
Yoksa nedendir bu parıltı bu keder...
Yıldızlar birer birer söndü
Ay, bulutların arkasında
Ağlıyordu kurtlarla beraber
Gölegenin sert kahkahasını kesmeye çalısan
Soluk kandiller...
İçlerindeki alev onları tutan eller kadar çaresiz
Kandilleri eller elfleri kader sürüklüyordu
İster şevkle ister hazanla ayrılıyorlardı
Yandıkları yerlerden
Başka bir yerden sönmek üzere
Elfler gibi
Zira elf ağıtları sözleri ırak olacaktı
Binlerce kez baharını güzünü izledikleri
Ağaçlar yaban gözlerce izlenecekti
Masallarda geçecekti elfler artık bu diyarda
Ama eller kandilleri kader elfleri bırakmadı
Yarın gün doğduğunda eski elf yurdunu aydınlatacak
Soluk kandiller sönmüş elfler yorgun olacaktı.