Karanlığın Kuşatması

[Gorath]

Ateş haykırırcasına sardı evi ve içeriden fırladı kucağında bir bebekle birlikte genç adam.Son anda kaçmayı başarmıştı alevlerin arasından. Suratındaki bir çok yanığa ve vücudundaki haşlanmış yerlere aldırmadan kucağındaki bebeğe baktı ve bebeğin gayet iyi durumda olduğunu gördü.Sadece biraz duman yutmuş olmalıydı.
Tüm köy toplanmıştı evin yakınlarına ve yangına bakıyorlardı.Kimse yangının nereden çıktığını bilemiyordu.Bir kişi dışında hiç kimse.Haykırdı genç bir adam "Orklaaaaaaar!"diye tüm şehir hızla harekete geçti.Panik kadınları sararken tüm herkez çocuklarını eve sokmaya başladı.Erkekler silahlandılar ve daha şimdiden şehrin içerisinde olan tehlikeye baktılar.Savaş daha yeni başlıyordu.
Genç Pierre elinde tuttuğu bebeği hızla korumalı bir yere götürmek için harekete geçti.O ona ailesinden kalan tek yadigârdı.Onu orklardan korumak zorundaydı.Kardeşini daha korunaklı bir yere götürmek zorundaydı...

[feryat]

Ama artık çok geçti. Gördüğü ilk uygun mekana bebeği saklayıp, bir odun parçası aldı ve orkları başka yere çekecek bir yer bulmak için etrafına baktı. O sırada bir orkun onu görmüş olduğunu farketti. Peşinden koşmaya başladı zaten ork sadece haber vermek için üssüne gidiyordu. Aniden durup Pierre e bir atakta bulundu.
Soylu kanının verdiği refleksleri vardı Pierre nin ama gücü yoktu. hamleyi savurdu odun parçası ile ve orkun bacak arasına sağlam bir tekme attı.
Sonrasına seyisleri William yetişti.Orc hiç beklemediği bir anda kafasına acemi ama güçlü bir gürz yedi ve yere serildi.
' bebek nerde?' diye sordu William,
' merak etme güvende' diye karşılık verdi Pierre.
Karanlığa doğru kendilerini feda edercesine koştu bu iki insan.

Bebek, geleceğin iyilik fedaisi, emniyetteydi ama uzun sürmeyecekti.İki koruyucusuda ölmüştü çünkü. Ama denge onun yanındaydı... Ve hep yanında olacaktı...

[Gorath]

Bebek saatlerce kaldı orada. Orklar kasabada katliam yaparak dolaşıyor ve insanları parçalara ayırıyorlardı ama bebek tek bir ses çıkarmıyordu. Kısa süre o şekilde sessizce yattı ve küçük el ayaklar sadece kıpırdadı. Bir an sonra acıktı bebek yada uykusu geldi ne fark eder. Ağlamaya başladı... Ağladı, ağladı...

Bir kadın koşarak kasabadan uzaklaşıyordu. Peşinde orkların çığlıkları yükseliyordu ama o yinede koşuyordu. Derken gördü bebeyi... Hızla ona yöneldi ve masum yavrunun burada daha fazla kalırsa öleceğini anladı. Onu sıkıca kucaklıyarak kolları arasına aldı ve ormanın derinliklerine doğru koşmaya başladı. Ama orklar onun izini çok iyi sürüyorlardı. Bebek kadının kollarında tehlikeyi fark etmişçesine sustu ve sadece onu saran kolların sahibine baktı ama orkların homurtuları arkadaydı. Orklar kadına ulaşmak üzereydiler...

[feryat]

Bir dere ye gelmişlerdi artık koşa koşa. Kadın duyguları ilebirkarar vermek zorundaydı. Akıl burda sadece göz kırpıyordu. VE kararını verdi ya bebek kurtulacak ya o kurtulacaktı.
O sırada karşısından bir ağaç kaovuğu geçiyordu. şansına gülüp bebeğin kadın, bebeği yüzen ağaç kavuğunun içine yerleştirdi. Ã?pmek isterdi bu bembeyaz tenli masum insan yavrusunu ama zaman yoktu. Ona şans dileyip kadın akıntının tersine göre koşmaya başladı.

Orkların gırtlaktan çıkan sesi uzaktan alevler içinden çıkıyordu.
Kadın kaçıyordu.
Tanrılar gökyüzünden bakıyordu....Onlar zaten biliyordu.
İnsanların laneti bu yüzdendi ve lanet gerçekleşecekti. TAnrılar bir gün ölecekti...

[Gorath]

Kadın nehir kenarından elinden geldiğince uzaklaşmaya çabalarken bebek akıntıya kapılmış gitmekteydi. Ama Ork nehir kenarından geçerken kadının ellerinin boş olduğunu gördü. Bir gariplik olduğunu fark etti ve nehirde gitmekte olan ağaca baktı. O zaman neler olduğunu anladı. Nehir boyunca koşmaya başladı ve bebeği takip etmeye başladı.

Bebek dünyadan habersiz yüzerken orkun ellerine düşmek üzereydi. Ork suya girdi ve bebeğin olduğu ağacın yaklaşmasını bekledi.

Bir at nehrin doğu yakasında şaha kalktı ve ork dehşet içinde siyahlar giymiş adamı fark etti. Kılıcını sıkıca tutarak üzerine doğru koşmakta olan atlıya baktı ve atlı yaından geçerken kılıcını savurdu aynı anda at üzerinden atladı ve eğilmiş adam kılıcı ile orkun kafasını uçurdu. Kütük ölü bedene çarptı ve nehirdeki yoluna kaldığı yerden devam etti.

Adam atının üzerinde arkasına son bir kez baktı ve saldırıya uğramış şehre doğru atını sürmeye başladı. Kurtarması gereken bir bebek vardı. Geleceği şekillendirecek bir babak...

[feryat]

Flaryus kurtarması gereken bebek için şehre vardığında kimse yoktu...
Tek görebildiği her yere yayılmış dehşetin parmak izleriydi...
Tüten sönük dumanlar gökyüzüne damlar gibiçıkıyor, şehrin bir daha canlanmayacak hayatı insanlara savaşı öğretircesine ağlıyordu...

Canlı brlerinibulmak için her yeri aramaya başladı ama bulamadı.Görevini yerine getirememenin hüznü ile olduğu yere çöktü... Oysaki bilmeden görevini tamamlamıştı. Yücedivanın vereceği cezayı merak ederek yola düştü...

Kütük şellaleye 3 fit kala bir yabancı tarafından durduruldu.
-Demek burdaydınız, hadi daha çok işimiz var...die fısıldadı Büyücülük kulesinden yıllar önce yasak büyüleri çalıştığı için atılan ve bir takım büyüleri yasaklanan büyücü Weras bebeği kucağına alırken... Bebek ağlıyordu şimdilik ama ilerde ağlatacaktı hiç şüphe yok..

- Ne o karnınız mı acıktı Efendimiz...
-Evet Weras karnım acıktı...

[wicked_one]

Wernas biliyordu ki bu bebeği-efendisini-korur ve büyütürse,ödülü kaybedeceği şeylerden çok daha fazla olacaktı,biliyordu ki efendisinin her istediğini yerine getirmek zorundaydı...Ama bunu hep yapmamış mıydı?her yerde onu ezmişlerdi...gururuyla oynamışlardı...Ve en önemlisi büyüsünün büyük bir bölümünü elinden almışlardı...Gözlerindeki nefret parıltısı her geçen an büyüyordu...Ama bilmediği bebeğin gücüydü...
Cehennemin efendileri söylemişlerdi ona bu bebeğin içini nefretle doldurmayı...Konuşabiliyordu,evet ama bu onun içindeki şeyi değiştirmezdi...Birçok insanın bilmediği şeyi biliyordu...En iyinin bozulması en kötüydü,ve bu bebek en iyi olmak için doğmuştu...
Uzakta,çok uzakta, bir atlının onun izini bulduğunu da wernas bilmiyordu...

[feryat]

Weras korkak uykusundan kalktı. Hemen dün olanları gözden geçirmeye başladı... Ama gördüğü rüya Aklından çıkmıyordu... Efendisi iki ye bölünüyoor sonra bu iki parça birbirleri ile dövüşmeye başlıyordu.. Birbirlerine her dokunduklarında Ã?ıkan enerji dalgası Beden tahrip edici bir hızla yayılıyor, değdiklerini zamnın uçurumundan atıyordu...

Sonra efendisini düşünmeye konsantre oldu ve hemen kalkıp onun yanına gitti... Ama yatakta o yoktu... Biraz gezindikten ve merakve telaş duygularını kotrol altına aldıktan sonra bahçede oturan bir çocuk gördü... Ã?ocuğa doru yürürken çocuğun aniden yüzünü ona dooru çevirip bakması ile efendisi oldunu anladı...
Bir gecede , diye düşündü...
Efendisi sinirli gibiydi...
-Seni salak şimdi mi uyanıyorsun kaçtı bile...
Weras anlamadığını belirten bir ifadeyle efendisine baktı...
Aniden efendisiyle arasında 2 adım olamasına rağmen efendisinin elini yüreğinde hissetti... Efendisi yüreğini sıkıyordu Weras ın...
-Onu bulmalısın Weras... İkizim... Dün gece bölündük... Sana o kadar rüya gösterttim aptal yaratık sense mahmur uykynun zevkiyle yatakta aptallar gibi döndün...
Weras Efendisinin yüzüne doru yaklaştığında ise kalbi sıkışırken bile göre bildiği o yarayı gördü... Alnının ortasından başlayıp Sol gözü ile burnunun ortasıdan geçip üst dudağına kadar uzanan kara çizgi...

[Efsun]

Weras önce endişelendi aklına gelen ilk sözler dehşet wericiydi..."Acaba ikiye bölündüğü zaman ruhuda iki eşit parçaya mı bölünmüştü? eğer öyle olduysa birisi İyi Ruhlu diğeri Kötü Ruhlu olması lazımdı peki hangisi İi Ruhluydu...."


Bu kelimler beyninden geçerken kalbinde bir sıkışma daha hissetti efendisi onu yanına çağırıyordu. Bir iki adım attı ve durdu sakin bir şekilde yere oturdu efendisi yoksa onun İçinden geçen herşeyi biliyormuydu?....... Biraz kafasını toplamak için Düz tozlu bir taşın yanına gitti önce taşa nefesiyle üfürdü daha sonra oturdu ve düşünmeye başladı.....

[feryat]

Sessiz geçen dakikalar sonunda efendi başını kaldırdı ve
-şehre inelim zindana girmeliyiz bir kaç kuvvet toplamalıyım savaş başladı... DEdi
sonra bir an Weras efendisinin yüzünde aptal, bencil bir ifade kaydetti...
Efendisi bir anda dönüp:
-yaram çok çirkin durmuşmu?
-hayır efendimiz belli olmuyor...
-Seni salak bana bir daha yalan söyleme die bağıran efendi Weras ın bynuna doğru bir hamle yaptı...
Weras geri çekilip hamleden kurtulmuştu ama bu seferde boynunda buzdan bir el hissetti...
El sıktıkça sıkıyordu boynunu. Bir yandan da bir buz kütlesine çeviriyordu bedenini...
Neden sonra efendi elini çekti...
-Hadi toplan şehre iniyoruz bir daha bu eve dönmiyecez ve uzun bir yolculuğumuz var. Bu yüzden acele et...

[feryat]

Sessiz geçen dakikalar sonunda efendi başını kaldırdı ve
-şehre inelim zindana girmeliyiz bir kaç kuvvet toplamalıyım savaş başladı... DEdi
sonra bir an Weras efendisinin yüzünde aptal, bencil bir ifade kaydetti...
Efendisi bir anda dönüp:
-yaram çok çirkin durmuşmu?
-hayır efendimiz belli olmuyor...
-Seni salak bana bir daha yalan söyleme die bağıran efendi Weras ın bynuna doğru bir hamle yaptı...
Weras geri çekilip hamleden kurtulmuştu ama bu seferde boynunda buzdan bir el hissetti...
El sıktıkça sıkıyordu boynunu. Bir yandan da bir buz kütlesine çeviriyordu bedenini...
Neden sonra efendi elini çekti...
-Hadi toplan şehre iniyoruz bir daha bu eve dönmiyecez ve uzun bir yolculuğumuz var. Bu yüzden acele et...
Efendinin gözlerinde bir tutam alev belirdi... Bir dansöz gibi haykırıyordu alev tanesi...