Alamos (giriş)

[EmberrLii]

"Alaaamos!" kuyuda yankılandı ses. Atreun başını eğdi. Ses yavaş yavaş soldu ve karanlıkta kaybolup gitti. Atreun tekrar seslendi.

Satirleri anlat bana Truja;
şimdi pek kalmadı hatırlayan.
Anlat bana Truja, Alamos’u anlat
O değil miydi Muhafız şehri’ni yıkan
Değil miydi Tanrılara kafa tutan.

Bir süre bekledi ama hiçbir ses duymadı. Yerden bir taş alarak kuyuya fırlattı. Suya çarpan taşın sesi kuyuda yankılandı. Yorgun satir kuyunun taşlarına sırtını verdi ve batan güneşe yüzünü çevirdi. Gözleri sulanmıştı.Yavaşça bir şeyler mırıldandı.

Doğunun batan güneşi hayal gibisin,
Bu uçsuz bucaksız çayırlarda.
Kara ormanlar ve sıcak çöllerden geldim,
Ama beyhudeymiş ümitler, Ah Zamansız Doğan,
Yol göster Kralım!

ve iç geçirdi satir."Buralara kadar boşunaymış" diye düşündü. Efsunlu bir kuyuya ümit bağlayanlar ne çaresizmiş."Truja" demişti Degart."O dünya daha oluşmadan buradaydı.O en yaşlıdır ve evrenin merkezidir. Ancak o bilebilir Alamos' un akıbetini".

Yıllar olmuştu yola koyulalı. Belki halkı yoktu artık. Alamos'u bulma ümidi de kalmamıştı. "Dönmek" diye düşündü. Bu kadar yolu nasıl dönerim. Eskisi kadar güçlü de değildi. Yol onu yıpratmış, genç yaşına rağmen yaşlı bir bedene bürünmüştü.Sadağını çıkarıp kenara koydu ve yere uzandı. Havanın kararmasıyla ortaya çıkan soluk yıldızları seyre daldı.Bir süre bir şey düşünmeden seyretti. Sonra göz kapakları yavaşça kapandı.

O gece rüyasında başlangıcı gördü. Herşeyin nasıl başladığını. Ekserum'u gördü. Hatırladığından daha karanlıktı. Düzenbazlar loncasından Kant'ı gördü. Uzun süre yoldaşıydı ve şimdi cansız yüzünde tebessüm vardı. Beren'i de gördü büyülü güzelliğiyle. şimdi yoktu ikiside. Fersahlarca geride bırakmıştı onları, güneşin battığı yerde. şimdi yalnızdı , yapayalnız.