Sana Veda Ederken...

[Illyra]

Sanırım zihnim bana tuhaf bir oyun oynuyor. Kendi tuhaf dünyamın ışığı, gözlerimden, görebileceğim her yerden çok uzaklara gitmiş, asla geri gelmeyecekmiş gibi. Aslında belki de gelmeyecek. Hayatımın en büyük anlamlarından birisi, bir hastane morguna kapatıldı ve bu hala bana inanılmaz geliyor.

Her şey o kadar çabuk oldu ki. Neden diye sormaya korkuyorum, neden ararsam inandığım her şeye isyan edeceğimi biliyorum. Senin yokluğunda korumasız, yalnız, yapayalnız, ıssız duvarlar arasında tökezleyen adımlarla sadece hayatta kalmış olmak için yaşayacağım.

Çok kere aklıma geldi, beklide böylesi senin için en iyisiydi, hiç acı çekmedin. O son günlerde durumun öylesine kötüydü ki, sadece sarkan bileğinden serumun gidebilmesi için saatlerce, sessizce elini tutabiliyordum. Bazen uyandığında elimi sıkıp bana bakıyordun, azcık gülümsüyordun… Beni hiç ağlarken görmedin son günlerinde… Ã?ünkü hep içimden ağlıyordum…

Peki, şimdi sen yokken ne olacak? Hiçbir soruyu cevaplandıramıyorum…

Elimde evden acele ile çıkarken unuttuğun tespihin ve arabanın anahtarları… Havlularda ise hala kokun var, kalbimde ise sonuz acın… Çok erken oldu, çok erken…

Hayatımda bana ait her şeyin çalındığını hissediyorum, sen benim tüm dünyamdın, mutluluğumdun…

Hala inanamıyorum – inanmak istemiyorum. O kadar güçlüydün, yaşamayı öyle çok severdin ki… Belki de gidişine inanmamam iyi bir şeydir. Eğer kaybının tüm gerçekliği yüreğime çökseydi bunu kaldıramazdım. Sanırım zamanla inanacağım yokluğuna… Zamanla…

Kimsenin bana tekrar söylemesine gerek yok, tıpkı senin gibiyim ve sende kendi geleceğimi gördüm, biliyorum senin gibi öleceğim…

Düşünüyorum sen yoksun. Bu acıları bana tattırdıktan sonra ileriki günlerde gerçekten gülümseyebilecek miyim? Sanmıyorum… İyi ki sen bu acıyı yaşamadın…

Sen benim tek dünyam, tek neşemdin. Her zaman birbirimizi herkesten çok sever, üstün tutar ve kayırırdık. şimdi ise bana hediye ettiğin saatle ölümünden bu yana geçen zamanı hesaplıyorum, acımasızca, o kadar az ki…

Hiçbir zaman birbirimize sözlerle söylemedik, ama her bakışımız, her gülüşümüz aynı şeyi söylerdi.

şimdi ise seni edebi uykuna, huzuruna, kurtuluşuna uğurlarken sana hep söylemek istediğim şeyi söylüyorum;

Baba Seni Çok Seviyorum.

Ölümün hala benim için inanılmaz, anıların ise hep kalbimde yaşayacak…

Canavarlar ölür, insanlar ölür, yeryüzünde yaşayan her şey ölmeye mahkûmdur. Ama gerçek bir kahraman asla ölmez, anıları her zaman sevenlerin kalbinde yaşar…

Sen her zaman benim kahramanımdın ve hep öyle kalacaksın…

Huzur içinde dinlen sevgili babacığım…