FrpWorld.Com

Adından da anlaşılacağı gibi, herkes sadece bir cümle yazacak ve hikaye o şekilde devam ettirilecek. Her seferinde bir cümle. Ben başlayayım.

* Deneme konsepti ve ilk örnek olduğundan başlığı sabit yapıyorum.

Güneş her zamanki gibi tepede parlıyordu fakat bu zırhlı şövalyeler için iyi bir durum sayılmazdı.

Tepenin ardında yer alan kalenin duvarları yağmurun ardından gelen güneşle öyle bir parlamaktaydı ki yanlışlıkla gözlerini kaleye çeviren şövalyeler bir süre göremez hale geliyordu, tabi bu geçici körlük anında edilen küfürlerin haddi hesabı da olmuyordu.

Deminki yağmur yüzünden balçıklaşan toprak da cabasıydı, ağır zırhlarıyla ilerlemeye çalışan şövalyeler için yürümek işkenceye dönüşmüştü.

Yine de ne olursa olsun yürüyüşlerine devam etmek zorundaydılar.

şövalyelere eşlik eden rahiplerin taşıdıkları tütsülü kandiller ve ettikleri dualar artık etkisini pek fazla göstermez olmuş, şövalyeler cesaretlerini kaybetmeye başlamıştı.

Aslında sade mimarisiyle pek ihtişamlı olmayan bu kalenin yamacı gözleyen kulesindeki nöbetçi, ağır aksak kendilerine doğru gelen kafileyi görünce hareketlendi.

Nöbetçinin uyarısının ardından surlara dizilmeye başlamıştı hazırda bekleyen okçular ve kaleye doğru ilerleyişlerini sürdüren şövalyelerin bir çoğu da okçuların hazırlanışını görünce ölümle kucaklaşmalarına çok az kaldığına emin olmuşlardı, ama artık geriye dönemezlerdi.

şövalyeler düzgün bir sıra oluşturduğunda aralarında zırhı ve kılıcı en parlak ve en gösterişli olan ileriye çıkarak bir konuşma yapmaya hazırlandı

Gordon La Greas, İntişamli gözleri boncuk gibi paralyan bir adamdı, konuşma yapmak için ortaya çıkması şövalyelerin rahat bir soluk olmasına yol açmıştı.

Gene ağzını açacak, bu bir grup seçkin askeri kuşatma araçsız şekilde karşılarında yükselen kaleyi fethetmeye ikna edecekti; ama tabii Komutan Gordon'un tek güvendiği bu zırhlı şövalyeler değildi.

Başrahip Antonio'ya şövalyelere cesaret vermek için yapacağı konuşma öncesi şöyle bir baktı Komutan Gordon, belli ki başrahibin dün gece ona verdiği öğütleri hatırlamaya çalışıyordu.

"Sağlm bir akıl güçlü bir bilekten her zaman daha iyidir, Gordon." demişti ona Rahip.

Komutan Gordon dimdik duruşuyla askerlerinin ilahıydı, Kraldan bile daha çok seviliyordu.

"Kardeşlerim, pek çoğunuzla (ön sıradaki eski kurtlarla göz göze geldi) birlikte ölüme koştuk geçmişte defalarca."

Komutanlarının sözünü bitirmesini beklemeden şövalyeler aynı anda hararetle bağırdılar, içlerindeki korkuyu erittiler.