FrpWorld.Com

belki çok salakça gelebilir ama eminim vardır yau birileri..
ama hayır ya saçma filan diil biz yeşilçam çocukları diil miiz
bence kitap ağlatabiliyosa en azından acıyı hissettirebiliyo demektir ki bu başarılı olduğu anlamına gelir bence. "çok acı bi olaydı bla bla.." denince kimse ağlamaz ama okuyucuya yaşatarak anlatılırsa gayet de ağlanır bence.

şahsen silmarillionu ve atlantisin çöküşünü okurken ağlamaktan kör olmuştum ben..
e hadi siz de söyleyin madem

Ağalanmaz demiyorum. Ã?yle bir kaptırabiliyor ki insan kendini atmosfere. şimdilik aklıma şey geliyor. Ejderha mızrağında Sturm'un öldüğü sahne. Ağlaa denemz ama çok duygulanmıştım.

RavenLoft - Sislerin Vampiri ; beni çok duygulandırmıştı. Jander Sunstar' ın ölüşü ve ölürken söylediği son söz ; "Uzun zamandır benim için kimse ağlamamıştı". Gerçektende duygu yüklü anlar yaşatmıştı bana. (Gerçi Junder Sunstar' ın ölmediği bir plane de yaşadığı söyleniyor ama önemli değil - neyse burda o konuya girmeyelim.)

Gazap Özümleri(John Steinbeck) diyorum, başka birşey demiyorum...

Kitap okurken hiç ağlamadım. Ama İkizlerin Sınavı'nda Raistlin'in kendini Cehennem'de feda ettikten sonra Takhisis ona işkence ederken Caramon'la olan çocukluk anılarının ("Bak Raist, tavşancıklar") aklına geldiği kısımda biraz duygulanmıştım.

Fizbanın oldugu sandıgım an cok kotu olmustum.Ama Fizban olumsuz cıktı.. :ayyyy!:

Efla wrote:Ağalanmaz demiyorum. Ã?yle bir kaptırabiliyor ki insan kendini atmosfere. şimdilik aklıma şey geliyor. Ejderha mızrağında Sturm'un öldüğü sahne. Ağlaa denemz ama çok duygulanmıştım.

Ben orada ağlamıştım ya.
Ve ağladığımı hatırladığım yegane yer de bir kitapta orasıdır.
Arada bir mooduma göre şarkılarda filan da üzüldüğüm, içlendiğim ve ağladığım olur ama, ilk defa Ejderha Mızrağı'nda Kitiara'nın mızrağı Sturm'ü deştiğinde ağlamıştım.
Ne sahneydi bea?
Gene içlendim bak.

Setsuna wrote:Kitap okurken hiç ağlamadım. Ama İkizlerin Sınavı'nda Raistlin'in kendini Cehennem'de feda ettikten sonra Takhisis ona işkence ederken Caramon'la olan çocukluk anılarının ("Bak Raist, tavşancıklar") aklına geldiği kısımda biraz duygulanmıştım.

Çok güzel bir noktaya bastın, her ne kadar Raist kötülük yapsa dahi o anda çok duygulanmıştım...

şu ana kadar hiç bir kitap için ağlamadım.Ama duygulandıklarım oldu.Fareler ve İnsanlar en çok duygulandığım kitaptı.

Aaaah evet fareler ve insanlar. Gerçekten duygulanmıştım. Bir de Dorian Gray'in Portresi nin sonu beni oldukça etkilemişti.

Sturm'ün öldüğü sahnede ağlamadım. Ama cenaze çok kötüydü ya. Özellikle Tas ve Flint'in son hediyeleri bitirdi beni. Tüy ve tahta gül.. Bunu yazarken bile duygulanıyorum ya..

ben, efsane isimli kitabın anlatımı çok duygulandırmıştı beni.. bir de tabii ki sturm ün ölüm olayı.. insan kitabı okurken sanki hiç ölmicekmiş gibi geliyodu.. öldükten sonraki sayfalarda ne yazıyodu hatırlamıyorum üzüntüden.. tas ve flint in son hediyelerini hiç okumadım gibi...

Yüzüklerin Efendisi - on kitabın sonlarında, elflerin orta dünyayı terk etmesi, Frodonun hastalığı, Aragornun ölümü ve diğerleri hep ağlatmaya yaklaşır.

Ayrıca Süpermen`in ölümü diye bir çizgi roman serisi vardı o da baya bi yaklaşmıştır.

Ben de hiç ağlamadım ama Shannaranın Dilekşarkısında Garet Jax ve diğerlerinin ölümü çok hüzünlüydü.
Bir de Yaz Alevi Ejderhalarında Tanis'in Ölümü beni çok hüzünlendirmişti.

Ben LOTR da Frodo'nun Sam'den ayrılışında boşluğa düştüğümü hissetmiştim.Ben ilk filmi izledikten sonra diğer 2 kitabı 3 günde okumuştum deliler gibi ve frodonun Sam'i terk etmesi bana acaip koymuştu...