Hırs, acı ve budalalık.
Posted: Sat Jul 31, 2004 11:42 pm
Nice yaşamlar geldi geçti diyarlardan ve niceleri sadece yitip gitti. Herkes var oluşun kozmik gerçeğini arıyordu. Ama bu arayışlar boştu. Bu varoluşun gerçek amacı ve anlamı tamamen anlamsız oluşuydu. Tamamen amaçsız oluşu. Yaşamyok ölüm yok varoluş hatalı. Basit beyinler hep bunu inkar ettiler hep birşeyleri bir şeylere bağlamaya bayıldılar. Hep o kutsal amacı aradılar.
Kimilerine göre aşk, kimilerine göre sınav, kimilerine göre ise azap. Ama hepsi yanlış hiçbirisi gerçek amaç değil hepsi sadece avuntu ve boşluktan ibaret. Gerçeği sadece ben biliyorum. Gerçek hiçbir amacın olmaması. Evet yaşam boş. Ölümden sonrası için kim ne diyebilirki ya yoksa? Ya varsa? Ne olacak ki? Yaşayın yaşayabildiğiniz kadar mutluluk dediğiniz o anlamsız sarhoşlukla ardından uyanın ve acıyı tadın. Gerçek bu başkası değil. Başka birşey yok bu diyarlarda sizden başka. Aİle arkadaşlık sevgi dostluk bağlılık sadece insanoğlunun yarattığı kavramlar. Hepsi tatlı birer rüyadan ibaret. Düşünün bir. Yada şimdi ne yapacaksınız. İşte acı gerçek bu. Hoş buna inanmayıp o yalan rüyaya devam edebilirsiniz. Ama içinizi kemirecek bu gerçek sizi yakaladı birkere. Herşeye süphe ile bakacaksınız. İşte benim varoluşumunda nedeni bu. Sizlere bu mesajı vermek. Hayat boş. Yaşam amaçsız. Kendinize acilen temeli sağlam tutunacak bir yalan bulursanız belki bu sarsıntıyıda atlatırsınız.
şimdi söyleyin bana benim ardımdan kim göz yaşı dökecek ve bunun gerçek olduğuna kim inanacak. Kimse!
İşte acı yaşam birkez daha yüzleştim seninle. Beni herzaman en yaşama tekrar inanmaya başladığım o tatlı rüyanın ortasına bir kabusa dönüştürererk yakalıyorsun.
Bak etrafına yaşam ne görüyorsun acı ve yalandan başka? Ben artık onları bile göremiyorum. Amacımın umutsuzluğu kapladı beni. Yaşam düşündüğüm gibi benim için var olmadı ama ben onun için bir son bulacağım. Ama inan bu asala mutlu olmayacak. Ã?ünkü artık hayatımda mutluluk yerini yitirdi. Giden tüm sevgililer gibi, anlık hoşluklardan ibaretsin yaşam. Ve evet zayıfım hiç olmadığım kadar. Güçsüzüm ve tekrar asıl amacım olan amaçsızlığa bürünerek.
Artık güneş parlamıyor. Ay yıldızlarla ışıldamıyor. Sudaki yansımam yanılsamadan ibaret. Baktığım bu yüz bile bana ait değil.
Son bir göz yaşı dökmek isterdim ardından. Ama ben hiç ağlamam. Benden alınmış bu yetenek yitip giden her anımda acı ile bana hatırlatıldı.
Söylecek söz bulamıyorum ardından ELVEDA dan başka.
Elveda!
Kimilerine göre aşk, kimilerine göre sınav, kimilerine göre ise azap. Ama hepsi yanlış hiçbirisi gerçek amaç değil hepsi sadece avuntu ve boşluktan ibaret. Gerçeği sadece ben biliyorum. Gerçek hiçbir amacın olmaması. Evet yaşam boş. Ölümden sonrası için kim ne diyebilirki ya yoksa? Ya varsa? Ne olacak ki? Yaşayın yaşayabildiğiniz kadar mutluluk dediğiniz o anlamsız sarhoşlukla ardından uyanın ve acıyı tadın. Gerçek bu başkası değil. Başka birşey yok bu diyarlarda sizden başka. Aİle arkadaşlık sevgi dostluk bağlılık sadece insanoğlunun yarattığı kavramlar. Hepsi tatlı birer rüyadan ibaret. Düşünün bir. Yada şimdi ne yapacaksınız. İşte acı gerçek bu. Hoş buna inanmayıp o yalan rüyaya devam edebilirsiniz. Ama içinizi kemirecek bu gerçek sizi yakaladı birkere. Herşeye süphe ile bakacaksınız. İşte benim varoluşumunda nedeni bu. Sizlere bu mesajı vermek. Hayat boş. Yaşam amaçsız. Kendinize acilen temeli sağlam tutunacak bir yalan bulursanız belki bu sarsıntıyıda atlatırsınız.
şimdi söyleyin bana benim ardımdan kim göz yaşı dökecek ve bunun gerçek olduğuna kim inanacak. Kimse!
İşte acı yaşam birkez daha yüzleştim seninle. Beni herzaman en yaşama tekrar inanmaya başladığım o tatlı rüyanın ortasına bir kabusa dönüştürererk yakalıyorsun.
Bak etrafına yaşam ne görüyorsun acı ve yalandan başka? Ben artık onları bile göremiyorum. Amacımın umutsuzluğu kapladı beni. Yaşam düşündüğüm gibi benim için var olmadı ama ben onun için bir son bulacağım. Ama inan bu asala mutlu olmayacak. Ã?ünkü artık hayatımda mutluluk yerini yitirdi. Giden tüm sevgililer gibi, anlık hoşluklardan ibaretsin yaşam. Ve evet zayıfım hiç olmadığım kadar. Güçsüzüm ve tekrar asıl amacım olan amaçsızlığa bürünerek.
Artık güneş parlamıyor. Ay yıldızlarla ışıldamıyor. Sudaki yansımam yanılsamadan ibaret. Baktığım bu yüz bile bana ait değil.
Son bir göz yaşı dökmek isterdim ardından. Ama ben hiç ağlamam. Benden alınmış bu yetenek yitip giden her anımda acı ile bana hatırlatıldı.
Söylecek söz bulamıyorum ardından ELVEDA dan başka.
Elveda!