FrpWorld.Com

handan cıkarılarn omuzlar üzerindeki hükümlüyü gördü kim yaptı bunu kim ????

hayırrrrrrrrrrrr diye bagıdı dizlerinin üstüne çöktü kafasını öünüe eydi ve bişler mırıldanmaya başladı...

ve başını kaldırdı yerin tanrının yanı olsun iyilik için dövüşen birini daha kaybetik....

dedikten sonra gözlerinden bir damla yaş aktı...
ayaga kalktı kılıcıyla slm verdi. taki hükümlünün cesedi uzaklaşan kadar...

sonra hana girdi ve

Cübbesine sarınmış, kafası önüne eğik bir şekilde hana girdi. Her zaman yaptığı gibi saçı arkasında at kuyruğu yapmamıştı. Dağınık bir vaziyette yüzüne düşüyordu saçları.

İçeri girdiğinde kafasını kaldırmadan etrafa bakındı ve boş bulduğu bir sandalyeye oturdu. Ellerini saçlarından geçirdikten sonra derin bir iç geçirdi.

Kapı aniden açıldı. İçeri zincir zırhı şakırdıyan, beyaz tunikli biri girdi. Delirmiş gibiydi. Bir çığlık attı. Yere yığıldı. Bilincini kaybetmiş gibi görünüyordu.

Masasından sakince kalktı ve adamın başına eğildi. Yüzüne düşen saçlarını yana ittikten sonra hafifçe konuştu. "Yardım edin de benim masama oturtalım. Ayrıca hancı ıslak bir bezle içecek bişeyler getir."

adamın yanına giti logan ve adamın başında duran adama bişi yap bilirmiyim ??
adamma şöel baktı ve bu heralde
hastalıga yakalnmış
.....

Kafasını hafifçe adama kaldırdı. "Bu adamı kaldırmama yardımcı olabilirsin." dedikten sonra dikkatle adamı süzdü." Olabilir ama adamla daha iyi bir yerde ilgilenmedikçe anlayamayız."

Andero uyandı. İlk başta hiç bir şey göremedi. Zırhı çıkarılmıştı. Bir yatakta yatıyordu. Yavaşça doğruldu. Etrafına bakındı. Bir han odasına benziyordu ama buraya nasıl geldiğini hatırlamıyordu. Başını eğip derin bir nefes aldı. şimdi ne yapacağını düşündü. Aklında iğrenç br kahkahadan başka bir şey yoktu. Kalktı. Zırhının duvara yaslandığını gördü. Kalkanı ve kılıcı yanındaydı. Zırhını giydi. Kalkanını ve kılıcını aldı. Odadan çıktı. Merdivenlere yöneldi. Aşağı inmeye başladı.

Masasında oturmuş dalgınca etrafa bakarken merdivenlerden az önce bayılan adamın indiğini gördü. Göz göze geldiler ve majenta eliyle yanındaki sandalyeyi gösterirken zorla gülümsedi.

Andero tapınakta gördüğü rahibin kendini çağırdığını gördü. Bir an bir dragonfire rahibinin yanına gitmeyi garipsedi. Artık kendini onlara ait görmüyordu. "Tanrım, bir insanda bu kadar kısa zamanda bu kadar şey değişebilir mi" diye sordu kendine. Sonra gülümsedi. "Tanrım"... Bir tanrısı var mıydı ki? Bu sırada tekrar gülümseyebildiğini farketti. Tabii ki hayatı elinden alınan biri ne kadar gülümseyebilirse...

İlerledi ve kendini çağıran rahibe selam verdi. Yanına oturdu.

-Selamlar. Adım Andero Amraphent (bu soyadı paladinliğini ispatlayana kadar söylememeye söz vermişti ama ortada ispatlanacak bir paladinlik kalmamıştı artık). Yanılmıyorsam sizi zamanın tapınağında görmüştüm. dedi.

Hafifçe gülümsedi."Ben de Majenta Alt..." soyadı söylemeyi yarım bıraktı. Gözleri buğulandı hafifçe. Kabullenmeye çalıştığı ama artık başaramadığı anıları geldi aklına. "Sadece Majenta" dedi. "Evet tapınaktaydım..Bu arada ne oldu sana. Hasta mıydın..."

Andero rahibe baktı. Bir an gözleri sertleşti.

-Bir paladininizdim eskiden. Aslında daha birkaç saat öncesine kadar. Ama tanrınız dragonfire benden çağrısını geri aldı. Bilemiyorum, belki de bunun sorumlusu bendim. Ne tarz bir hata yaptığımı da bilmiyorum. Belki de hiçbir hata yapmadım. Kandırıldım. Artık bunun bir önemi yok. Artık benim için geçmiş yok. Sadece gelecek var. dedi. Başını öne eğdi devam etti.

-Bu olay olduktan sonra bir rüya gördüm. Aslında rüya demeye dilim varmıyor. Korkunç bir ses bana .... ah..... bunları söyleyemem. dedi. Sonra birden bir şey hatırlamış gibi oldu.

-Gözlerim dedi. Gözlerim nasıl normal mi? diye sordu.

Tanrısını savunacak gücü yoktu artık. Denilen herşeyi sessizce kabul etti. "Gözlerinin akları kızarmış. " Geçmişim yok... Ne kadar da tanıdık geliyordu. Eliyle adamın kolunu tuttu."Lütfen rüyanı anlat bana."

"Gözlerinin akları kızarmış.".Andero rahat bir nefes aldı. Demek gözlerinde herhangi bir problem yoktu. Sonra rahibin tanrısını savunmayışına takıldı aklı. Bu ona ilginç gelmişti. "Beni anlamıyor sanırım" diye düşündü. Yine de anlatmaya başladı.

-Her yer kanla kaplıydı. Bir anyine ürperdi. Sonra devam etti. Kötülük maddeleşmiş gibiydi. Bunu damarlarımda, kanımda, canımda her yerimde her şeyimle hissettim. Sonra o korkunç sesi duydum. Bana terk edildiğimi söyledi.

Ağlamaya başladı.

-Bundan sonra her gece ruhum için geleceğini söyledi. Taki ben onu durdurana dek. Ahhhhhhhh...

Tekrar o ruhsal acıyı hissetti. Masaya kapaklandı. Bir süre acıyla kıvrandı. Sonra acısı yavaşça dindi. Bir süre daha masada yatmaya devam etti. Sonra yavaşça doğruldu. Rahibe baktı.

-İşte gördüğün gibi. dedi. Sesi hırıltı dolu çıkıyordu. Bunu çekmem gerekiyor. Taki bana bunu yapanı durdurana kadar. Gitmem gereken yeri biliyorum. Sonra birden yüzü aydınlandı. Sen rahipsin dedi. Benimle gel. Bana yardım et.

tam hanın önünde durdu buraya nasıl geldiğini farketmemişti tam olarak neden geldiğini bile bilmiyordu ama burdaydı işte hanın kapılarını araladı ve içeri girdi cüppesinin başlığını çıkarttı kızıl saçları bir an dalgalandı arayan bakışlarla hanı taradı aradığınıda uzun süre geçmeden bulmuştu " rahip majenta ve andero işte ordalar" diye kendi kendine konuştu görünüşe bakılırsa andero pekde iyi görünmüyordu rahip majentanın yüzünde endişeli bir ifade vardı neler olduğunu öğrenmek istiyordu yanlarına geldiğinde ikisi derin bir sohbet içindeydiler " merhabalar rahip majenta ve andero" sonra kendisine bir sandelye çekerek yanlarına oturdu "umarım sohbetiniz bölmedim".

Gözlerini andero'dan ayırmadan lysanaya hitap etti."Merhaba lysana." Adamın kolundaki elini sıktı. Belki kendi sorunlarının çözümü de oradaydı. Hem yardım etmesi gerekiyordu değil mi? Irkı için yaşamıştı ve ırkı bunu isterdi..."Geleceğim..." Ã?aresizdi. Bir çözüm bulmalıydı.