FrpWorld.Com

Hope

Winter'ı iyileştirmeye çalışanlara yardım ediyorum. (Aid Another)

Winter bedenindeki yaralara ve dişlerindeki sızılara bakar.Genel olarak sağlam olsa da ölümden dönmüştür (dönmek mi! O sırada bir grup asker tarafından zombili bir mağarada kovalanırken ne derece ölümden dönülmüş sayılır merak konusu).

"Galiba biraz daha hızlı hareket etmeliyiz.Her an ölüme daha çok yaklaşıyoruz, ya da ben yaklaşıyorum."

"Az kalsın ölüyordun büyücü. hem sana dikkat etmeye çalıştık hemde bo lanet yaratıklara. Birdahakinde hiçbirini yapabilecek zaman bulamayabiliriz. O yüzden bırakta kahramanlıkları biraz biz yapalım." dedi ve ağzındaki sırıtışla Magistrate'in sırtına koca bir şaplak indirdi.

Akmenos Winter'e baktı ve onun kurtulduğuna çok sevindiğini belli edercesine:

'' Yaşama tekrar hoşgeldin '' dedi biraz da sırıtarak..

"Haklısın Darthu"dedi ve ensesine vurdu bir tane ardından gülmeye başladı.

Winter'a döndü,

"Bi daha kimsenin seni iyileştirmek için bekleyeceğini sanmıyorum. Unutma takip ediliyoruz."

Biraz durdu Darthu'ya baktı sırıtarak,

"Burada kahraman benim."

Büyücü söylenenlere susmakla yetindi.Fakat aslında orada tek bir büyüyle hepsini öldürebilecek olan yine kendisiydi.En güçlüleri oydu!Fakat bunun zamanı değildi.

"Gidelim."

Akmenos Magistare nin bu kibirli davranışına karşı:

'' İlerde beklememiz gereken kişinin sen olmayacağı ne malum'' dedi hafif gülümseyerek.

Akmenos'a döndü,

"Kendi işine bak! Ben önden girmesi gereken kişiyim ama o değil. Ben sizi korumak uğruna ölürsem beklerseniz ama aralarına resmen intihar gibi girersem bir an bile beklemeyin."

Hope

" Zaman kaybediyoruz. Muhabbeti kesin de yürüyün. Arkamızda koca bir suikast takımı olabilir. "

Magistare ye sinirlendiği her halinden belliydi.

'' Önemli olan ne yaptığın değil. Benim arkdaşım olman. Sana ne olursa olsun burdaki herkes bekleyecektir.''

dedi ve Hope dondu:

'' Evet gitmeliyiz'' dedi ufak bir gülümseme atarak.

.
Serüvenciler sonunda bu böcek yaratıkların yuvasından çıkarlar ve birkaç saat daha arkalarına bakmadan yola devam ederler. Sonunda uygun bir yer bulup dinlendiler. Artık yaşadıkları bu zorluklardan sonra, yorgunluklarının tecrübeye dönüştüğünü hissediyorlardı.

.

Akmenos yorulmuşa benziyordu ve arkdaşalarına dönerek hafifde gülümseme ile:

'' Oh bee.. şunlardanda kurtulduk ya'' dedi ve biraz duraksadıktan sonra :

'' Evet şimdi planımız ne?'' dedi.

Dışarı çıktıklarında gözleri kamaştı, bir süre gözlerini kapattı ardından tekrar açtı. Dinlendikleri yerde yere yattı. Üzerindeki halsizliği hissedebiliyordu eğer elinde olsa burda öylece 1 gün boyunca uyurdu fakat kendilerini takip edenler hiç aklından çıkmıyordu.

Yüzünü buruşturarak konuştu,

"Burda keyifle yatarken azıcık dinlenebileceğimizi bilmek..."

Bir süre sustu tekrar konuştu,

"Ne kadar kötü değil mi?"

İçinden söyleniyordu,

"Ama yok, bu çektiklerimizi onlara ödeteceğim. Er yada geç bunları onlara ödeteceğim."

Tekrar sustu ve ellerine ensesine koyarak birazda olsa dinlemenin tadını çıkarmaya çalıştı.

Büyücü zoraki bir şekilde kendisini yere attı:

"Özgürlük..."