FrpWorld.Com

sowtim wrote:Eğer şu yaşadığım onaltı yıl boyunca öğrendiğim ve anladığım tek bir şey varsa; o da insanların birbirlerine yalnızca çıkarları için iliştiği...

Hayatta güvenilecek tek insanlar ise sadece yakın akrabalarınız...

Ve insan doğası gereği yalnız....

Ben de öğrendim ki; 'Asla genelleme yapma'

insanın dopğası birlikte olmak üzerine kurulmuştur yoksa şimdi burada olmazdınız.

Asla,

"Tek" olarak yaratılmışız ancak "Birlik" olmaya çalışıyoruz ki pek de başarılı olduğumuz söylenemez...

kim tek yaratılmış sorarıom. ta adem babamızdan beri bir çiftimiz yok mu. o olmasa biz var olabilirmiydik. peki sana sorarım insanlar neden birlik olmaya çalışıoyor çünkü doğaları bunu gerektiriyor. yani sen de benim dediğim konuya geliyorsun. insanın doğasında birlik var.

koca devletleri çöpe mi attın da başarılı olamıyoruz diyorsun. yemekte yediklerinin kaçını sen yapıyorsun, ya da giysilerinin?

bunlar tamamen birliğin ürünü değil mi?

ah, hayır.. benim kitabımda bunlara birlik denmez yeminer... bunnar karşılıklı çıkarların kesişim noktalarıdır. sonuçta o giysileri veya yemekleri kimse kimseye babasının hayrına vermiyo, hepsinin bedeli ödeniyo bi şekilde. bu yüzden, bu örneğin "birlik olmak" kavramına pek açıklayıcı gelmediğini düşünüyorum.

Arkadaşlar memeliler sosyal hayvanlardır. Doğduğunuz andan itibaren ana bakımına muhtaçsınız. Sevgi şevkatle büyütülüyorsunuz. Bunları yaşamadan hayatta kalma ihtimaliniz olmadığı gibi hayatınızı diğer insanlardan soyutlanmış bir ortamda yalnız başınıza geçirmeniz halinde fiziksel, zihinsel ve ruhsal gelişiminizin tamamlanamayacağı aşikardır.

Belki abarttığımı düşünüyorsunuz ama en basitinden mağara adamlarını bile düşünürsek daha dil ve yazı bile keşfedilmeden önce birbirleriyle iletişim kurmak için vücut dili ve sesler kullanmışlar. Nitekim hayatta kalabilmek için klanların ve cinslerin kendi aralarında işbölümü yaptığı da biliniyor. Yani biz yalnızca büyük bir bütünün parçasıyız ve bu, bizi onlara bağımlı yaptığı gibi aynı zamanda varlığımızı da onlara borçlu olduğumuzu gösterir.

Umarım ne demek istediğimi anlatabilmişimdir.

yannış annaşılmasın, ben de insannarın (genel olarak memeliler tabi) sosyal varlıklar olduğunu düşünüyorum ama yeminerin verdiği örneğin "birlik olmak" kavramına uymadığını düşünüyorum

birlik olmak tan kastım benim buydu burock. birlik olmaktan senin anladığın ne onuı merak ediyorum.

tabiki bu birlikler çıkarlar sonucu oluşacaktır. zaten yaptığımız çoğu şey bencillik değilmi hatta hangisi değil. birlikler de öçıkarların sonucu olur düşüncesindeyiğm hatta çıkarsız birlik yoktur da rahatça diyebilirim. bana aksini gösterebilir misiniz?

burada "çıkar" derken ne kastettiğimiz de önemli tabi.. örnek vermek gerekirse, mesela bir paladin grubunun şehri yağmacılardan oluşturmak için kurduğu bir grubu ele alalım... eğer bu birliğin kuruluş amacına da çıkar birliği diyosak dünyadaki tüm birlikler çıkar birliğidir. ama ben bu tür birliklere (heroic olan yani) çıkar birlikleri demeyerek biraz romanti kalmayı tercih ediyorum.

ha, gerçek hayatta artık böylesine birlikler kaldı mı? nerde efendim nerdeee...

ki ben o tür birliklere bile çıkar birliği derdim. adamlar banbalarının hayrına mı kuruyor birliği yoo paladin olmak nbunu gerektiriyor da onda hayrına mı paladin oluyor yoo onun da avantajları var vs vs bu zincir uzar ama asla çıkatr olmayan bir halkaya rastlayamazsın

her insan NE YAPIYORSA YAPSIN sonuçunda kendi için yapar öreneğin birinin mutluluğu için uğraşıyosak o kişinin mutluluğuyla mutlu oluçağımızdandır yeni her şey gene insanın kendine döner o yüzden çıkar konusu o kadar sıradan doğanın ve yaşamın bi parças olmuşturki bazı kişiler göremez yani bence çıkar olayını tartışmaya pek gerek yok çünkü her şey çıkardır!!!!!

asıl soruya gelinçe şu an bir kişiye gereğinden aşırı fazla değer verdiğimi düşünüyorum ve bu kadar sevgiye layik olmadığına inanıyorum ama sevgim aynı dozda devam ediyo buda bana acı veriyo bazen acaba beni ona bağlıyan bu acımı diye düşünmeden edemiyorum çünki bi kaç kere bu acıdan zevk aldığımı fark ettim verdiğim bu aşırı sevgi geriye kalan tüm insanlara gereğinden çok daha az sevgi ve güven beslememi sağlıyo yani bi dengesizlik var offf yaaaaaaaa şu an düşüncelerim tam anlamıyla sisli.........

tam anamıyla sana katılıyorum deniebilir. çünkü ben de bir insanı yöneten şeyin genleri olduğunu ve genlerin de bencil olduğunu düşünüğyorum. birisine fazla dseğer verdiğini düşünüyorsan bence devam et. çok mu önemli sanki. herkese haketse de haketmesede istediğini istediğine verek senin elinde değil mi?
hükmetmek te böyle birşey olsa gerek ne demişler tanrı adaleti. haketmeyenler de kazanır ama tanrı hala tamrıdır.

Molydeus wrote:"aşk diyince ötesini arama..."

Mihriban

Neyse, evet aynen öyle yani, aşk varsa eğer, vardır zaten değer.

insanoğlu doğar büyür ve ölür ve bu süreçte yani yaşamı boyunca yaptığı herşeyi bilinçaltının ona emrettiği şeklide sadece kendi egolarını tatmin edebilmek için yapar. insan zaten kendisi için yaşar. birisine gösterdiğiniz ilgi ondan karşılığında alacağınız ilgi içindir. bazı insanların egoları daha üstün olduğundan gösterilen ilgiye aynı şekilde karşılık vermezler bu da işte burada sorulan soruyu getirir "HAK ETTİğİNDEN FAZLA DEğER VERME"
şimdi bu yazıya karşı çıkanlar olacaltır sevginin karşılığı olmaz çoğu zaman diye peki şunu söyleyin "kimin hoşuna gitmez sevilmek" insan sevilmek için sever. değer kısmına gelince; birilerine değer vermeden önce onların gözünde değerli olun.
biraz daha abartayım hatta (abartayım ki daha çok gelinsin üstüme) aileniz sizi o ailenin bi parçası olduğunuz için sever sadece ebeveynleriniz olduğu için değil. babanızla aynı soyadı taşıdığınız için sevilirsiniz. bu acı ama bilinçaltının bir gerçeğidir.

Hayatım boyunca birilerine veya bir şeylere hak ettiğinden daha fazla değer verip sonrasında yaşadığım hayal kırıklıkları, çalkantılar, güvensizlik, vs. gibi durumlar o kadar çok oldu ki...

Ve hâlâ akıllanamadım.