ÖIğLIKLARIN KALESİ(DÖşMÖş TANRI:AZALIN)

[Starfall]

Hükümlünün ona seslendiği gibi yaratık denmek pek hoşuna gitmese de gülümsemesini bozmadı

"kaleye uçarak girdim....benim adım ise Elis.. Elis Starfall"...

[Azalin]

"ah leydim ...kabalık ve siz, alemler üzerinde iki olgu ancak birbirine bu kadar uzak olabilir"

ve aynı şekilde siyah kanatlı melek de eğilerek selam verir.


"buyrun içeri geçelim.. size bir bardak şarap ikram etmeme izin verin"


eliyle kalenin saray denilebilecek olan yapısının çift kanatlı kapısını gösterir.


"lütfen çekinmeyin...."

[Hükümlü]

"Elis Starfall demek...memnun oldum hanımefendi." önünde eğildi Hükümlü şövalye...
"demek bir melek" diye düşündü şövalye arkalarından gidişlerini izlerken...

"Sen ne düşünüyorsun galadlirim?" diye sordu şövalye iki meleğimsinin gidişini izlerken...

[Starfall]

YArı melek bu kadar kibarlığın karşısında büyülenmişti..
uzun zamandır kimse ona böyle iyi davranmıyor ancak bir yaratık ya da uçan şey oalrak nitelendiriliyordu...

hem ayrıca bu meleğin bakışlarındaki nefreti de çözmesi gerekiyordu..

"Bir kadeh şarap güzel olur teşekkürler..."


ve nazik adımlarla Lordu takip etti..

[EviLDoeR]

Ã?oğu kişinin çiftçilikle uğraştığı ve küçük bir köy olan Zyod'da doğması kaderin yaptığı bir oyundu Gretus'a. Daha 6 yaşındayken nerden geldiği bilinmez orkların gece köyü basması ve heryeri yakıp insanları öldürmesiyle sona ermişti küçük yaşamlar. Gretus ve o baskından kurtulan bir avuç insanın yaşamasının sebebi kadermiydi yoksa şansmı? Gretus'u yakınlardaki büyük bir şehir olan Melru'da yaşayan orta halli bir aile evlatlık edinmişti büyük umutlarla. Fakat Gretus her zaman soğuktu, hiç bir zaman mutlu olmayacak gibi. Taaki 26 yaşına gelene kadar o şehirde yaşadı Gretus. Ã?vey anne-babası onu kiliseye göndermişlerdi. Sürekli şehirden çıkıp yaratıklarla savaşıyordu ve kendini geliştiriyordu. İçinde yanan anıları yenmek için ne yapsa boştu. 6 yaşına kadar annesi ve babasıyla çok güzel bir hayat sürmüştü fakat bu hayat bir felaketle sonuçlanmıştı, sanki 2. ayrı bir yaşama başlamıştı. Geçmişte olanları unutamıyordu. Buralarda yaşamak ona işkence gibiydi artık ve bir gün şehirin büyük kapısından çıktı, hiç arkasına bakmamıştı sanki geri dönecekmiş gibi. Gözyaşlarıyla terketti o diyarı, ve orklara olan büyük nefretiyle. Hayatta hiç kimseyi dost saymadı kendisine. Elindeki silahı ve büyüleri onun herşeyiydi.

Yolculuğu ona yeni yaşamlar göstermişti. Ama bir türlü bulamıyordu aradığı yeri. Tâki On şehir'i bulana kadar dolaştı diyarları. Sanki buradaki bir güç çekmişti onu. Burada bir değişiklik seziyordu. Devasa yeri gördüğünde değişik duygular hissetti. Acı, intikam ve korkuyu en yoğun haliyle kemiriyordu beynini. Devasa yapının önüne geldi ve büyülenmiş gözlerle baktı. Ã?ığlıkların Kalesine giriş kapısı aradı ama bir kapı görünmüyordu. Kendisine bu hisleri yaşatan tanrıya intikamın ateşi ile kavrulan bedenini teslim etmek için sabırsızlanıyordu...

[Azalin]

YArı melek bu kadar kibarlığın karşısında büyülenmişti..
uzun zamandır kimse ona böyle iyi davranmıyor ancak bir yaratık ya da uçan şey oalrak nitelendiriliyordu...

hem ayrıca bu meleğin bakışlarındaki nefreti de çözmesi gerekiyordu..

"Bir kadeh şarap güzel olur teşekkürler..."


ve nazik adımlarla Lordu takip etti..

lordun elinin bir hareketi ile çift kanatlı kapılar ardına kadar açıldı AZALIN kenara çekilerek:

"leydim, buyrun" dedi

içerden çok hoş kokular gelmekte, sanki bir çiçek bahçesi izlenimi vermekteydi.

içeri girdiklerinde salonun ortasında duran geniş bir masa üstünde bir şarap şişesi ve 2 altın kadeh durmaktaydı.

lord kadehleri doldurdu. ve ikram etti..

"lütfen için ve rahat olun " dedi.

kendiside şarabı yudumlamaya başladı.

" evet starfall, nedir seni meraklandırıp buralara kadar getiren şey?"

[Starfall]

Elis şaraptan bir yudum aldı , şarap oldukça kaliteli idi..yudumu yuttuktan sonra konuşmaya başladı..

"Bu kale çok miktarda acı barındırmakta ben de dindirip dindiremeyeceğimi merak ettim....sizin için yapabileceğim birşeyler varmı??"

[Azalin]

Ã?oğu kişinin çiftçilikle uğraştığı ve küçük bir köy olan Zyod'da doğması kaderin yaptığı bir oyundu Gretus'a. Daha 6 yaşındayken nerden geldiği bilinmez orkların gece köyü basması ve heryeri yakıp insanları öldürmesiyle sona ermişti küçük yaşamlar. Gretus ve o baskından kurtulan bir avuç insanın yaşamasının sebebi kadermiydi yoksa şansmı? Gretus'u yakınlardaki büyük bir şehir olan Melru'da yaşayan orta halli bir aile evlatlık edinmişti büyük umutlarla. Fakat Gretus her zaman soğuktu, hiç bir zaman mutlu olmayacak gibi. Taaki 26 yaşına gelene kadar o şehirde yaşadı Gretus. Ã?vey anne-babası onu kiliseye göndermişlerdi. Sürekli şehirden çıkıp yaratıklarla savaşıyordu ve kendini geliştiriyordu. İçinde yanan anıları yenmek için ne yapsa boştu. 6 yaşına kadar annesi ve babasıyla çok güzel bir hayat sürmüştü fakat bu hayat bir felaketle sonuçlanmıştı, sanki 2. ayrı bir yaşama başlamıştı. Geçmişte olanları unutamıyordu. Buralarda yaşamak ona işkence gibiydi artık ve bir gün şehirin büyük kapısından çıktı, hiç arkasına bakmamıştı sanki geri dönecekmiş gibi. Gözyaşlarıyla terketti o diyarı, ve orklara olan büyük nefretiyle. Hayatta hiç kimseyi dost saymadı kendisine. Elindeki silahı ve büyüleri onun herşeyiydi.

Yolculuğu ona yeni yaşamlar göstermişti. Ama bir türlü bulamıyordu aradığı yeri. Tâki On şehir'i bulana kadar dolaştı diyarları. Sanki buradaki bir güç çekmişti onu. Burada bir değişiklik seziyordu. Devasa yeri gördüğünde değişik duygular hissetti. Acı, intikam ve korkuyu en yoğun haliyle kemiriyordu beynini. Devasa yapının önüne geldi ve büyülenmiş gözlerle baktı. Ã?ığlıkların Kalesine giriş kapısı aradı ama bir kapı görünmüyordu. Kendisine bu hisleri yaşatan tanrıya intikamın ateşi ile kavrulan bedenini teslim etmek için sabırsızlanıyordu...

"gel ,

intikamsa istediğin ,

bunu gerçekten istiyorsan, doğru yerdesin ,

burda herkese her korkuya, her acıya ve her intikamın ateşine yer var.

yürü duvarlara doğru kale seni kabul edecektir."


ses durduğunda..ruhunu intikam ateşi kavurmaya başlamıştı..sinirlenmiş ve ölüm arar hale gelmişti...

kalenin kanayan duvarlarına doğru hızla hareketlendi...

[Azalin]

Elis şaraptan bir yudum aldı , şarap oldukça kaliteli idi..yudumu yuttuktan sonra konuşmaya başladı..

"Bu kale çok miktarda acı barındırmakta ben de dindirip dindiremeyeceğimi merak ettim....sizin için yapabileceğim birşeyler varmı??"

lord un gözlerini kızıllığı bir daha da arttı....

şaraptan bir yudum daha aldı. sandalyelerden birini starfall yaklaştırdı..."buyrun" dedi..sonrada kendisi diğerine oturdu.

arkasına rahatça yaslanarak konuştu:

"bana yardım?..belkide olabilir...açıkçası acı çekiyorum starfall hem de çok. ama seni benim özel sorunlarımla uğraştırmak istemem ..hem bunlar seni neden ilgilendirsin ki?"

[Starfall]

"Ã?nceden bir melek değildim lordum... yani öyle doğmadım.. ama bana bahşedilen ikinci yaşamda yeni bir amaç edindim.. o da herkese yardım etmek....

lütfen çekinmeyin söyleyin canınızı sıkan nedir??"

[Azalin]

"oğlum" dedi lord...

"oğlumu kaybettim leydim..bütün bu acılar ...bütün bu nefretler onun için.. onun huzursuz ruhu için...onu öldürdüler ve ruhunu çaldılar. onu arıyorum. ama bulamıyorum."

"kabul ediyorum güçlüyüm ama ..onu bulmak güçlerimin ötesinde sanırım, sen belki bana bu konuda yardım edebilirsin"

"onu bulur musun benim için?"

"hatta belki tekrar canlandırıısın?

[Starfall]

Oğlunu kim öldürdü Lord Azalin???

oğlunun ruhunu çalan kim???

[EviLDoeR]

Kalenin duvarına geldiğinde asıl kapının duvar olduğunu anladı Gretus. Burası gerçekten intikamın tapınağıydı. Lord'unun sesini duyduğunda, o sesi en derinde hissettiğinde kabaran intikam duygusu ona yanılmadığını gösterdi. şans değildi orklardan kurtulması, orklara intikamın ne olduğunu göstermesi için yollamıştı kader Gretus'u Lord'una. İçeriye girdiğinde dayanacak gücü kalmamıştı artık yaşadıklarına. Kendini yavaş yavaş kaybetti ve sonunda yere yığılıp kaldı, derin bir uykuya daldı intikam duygusunun parmakları arasında. Gülümsüyordu, bir gün orkların karşısında onlara göstereceği şekilde gülümsüyordu, acının keskin bıçak darbeleri içinde gülümsüyordu.

[Azalin]

Oğlunu kim öldürdü Lord Azalin???

oğlunun ruhunu çalan kim???

"oğlumu öldüren benim lady..ama bu sadece bir komplo ile oldu..elimden gelse asla yapmazdım. ama kandırıldım. o gece yaşadıklarımı hayal bile edemezsin. ama bunu arkasında hangi güç var onu bilmiyorum. bu hep aklımın bir köşesinde saklı kalan bir bilgi"

"ruhu ise kimin yada neyin elinde?...bu ise tam bir çözümsüzlük"

"onu hissediyorum..huzursuzca dolaşıyor ama bana görünmüyor geceleri uykumu ziyaret ediyor. ama uyanınca yok... arada bir sesini duyar gibi oluyorum...asla ulaşamıyorum"


"söyle bana elis "

"bundan daha büyük ACI ne olabilir...kişiyi kendi oğlunun ruhundan başka ne bu kadar KORKUtabilir....ve başka kimlerden sana bunları yaşattıkları için İNTİKAM almak istersin."


söyle...

[galadlirim]

Drow olayı biraz şaşkınca fakat sakinlikle izlemekteydi..Kendisine yöneltilen soruyla irkildi"Sen ne düşünüyorsun.."demişti şövalye.
"Azalin ne yaptığını biliyor.."dedi nerdeyse gülerek drow..O Kara Melek ne kadar da etkileyiciydi öyle diye düşündü hayranlıkla..sonra şövalyeyi selamlayarak oradan uzaklaştı ve kalenin karanlık dehlizlerine baktı..karanlık dehlizler..karanlık..
Sonra geçmişten gelen bir ses konuştu fısıltıyla"Ruhumdaki Karanlık.."ve yine aynı geçmişten gelen sesin söylediği ama düşüncelerin geçmişten gelmediği bir cümle "Artık ruhlarımız beraber sevgilim.."
Kadın ın kılıcı parlaktı ve kılıçta kan vardı..kana dokundu..kana baktı elindeki kana..kanlı parmaklarıyla dudaklarına dokundu..aynı kişinin kanı..aynı kişinin dudakları..ikisinide dokunmuştu..ikisinide..dudaklarını yaladı kadın ve gülümsedi içi karanlık bir neşe ile doluydu..
"İçimdeki,ruhumdaki,kanımdaki,kalbimdeki sensin sevgilim.."diye fısıldadı karanlığa..
İçindekiyle artık daha güçlüydü,daha acımasızdı..kılıcına baktı ve zarif bir hareketle başının üzerinden geçirdi,havada ilerleyişi kılıcın..çok güzeldi..Acının Ve İntikamın Savaşçısı şimşekler çaktıran büyülü ve uğrunda,iblisle 1 ay geçirmeyi göze aldığı kılıç..Azalin onun güçlerini keşfedeceksin demişti..keşfedeceksin..