FrpWorld.Com

bnm imzam da da belirttiğim gibi savaşçının en önemli dostu yüreği ve cesaretidir , bunlar olmadığı sürece savaşı çoktan kaybetmiştir ...

bence d şıkkı en önemlisi çünkü..ne kadar iyi bir kılıcın ne kadar kaslı kolların olursa olsun kafayı kullanmadan bunları yapmak çok zor,oysaki hepsine girişmektense hesap yapıp domino taşları gibi hepsini yere serme olayı daha bi iyi olur sanki...............

ancak beynini ve ruhunu savaşa odaklayıp, vücudundaki kaslara yürağindeki gücü akıtailen bir savaşçı başarılı olabilir. yani taş gibi bir kıza ancak dinlenmek için ihtiyaç duyacaktır savaşmak için değil.

zamanlamasız savaşçı olmaz. ama yanında şöyle ölüm makinası gibi sadık bir panter yada kurt varsa bence savaşçı çok iyi bir ortak bulmuş demektir.

Mesajınız birleştirilmiştir.// Editör.

aslında savaşçı olmakta wisdom bilgiler de çok yararlı ve faydalı olabilir elf misali.....

H- hiçbiri
* bir savaşçının en iyi dostu en iyi silahı ya da en çok ihtiyacı olacağı şeyler onuru ve inancıdır..
*çıplak ellerinle öldürebilirsin.. ancak boğazına sarılmaktan korkarsan..
güçlü kaslarınla parmaklıkları eğip büker kapakları kaldırıp sürünür tırmanır kaçarsın bi *zindandan. ama kaçabileceğine olan inancın olmadan ilk kilidi aşamazsın (umutsuzluk)

bence....

son söylenenlere katılıyorum...Bir savaşçının kendine olan güveni inancı ve bunlara ek olarak cesareti olmazsa ondan bi cacık olmaz eline +10 sword bile versen birşey yapamaz

Saygılar...

Bence bir savaşçıyı,savaşçı yapan hisleridir.Hislerine ve kalbine olan güveni.Kendi doğrularının adına korkmadan ve sorgulamadan savaşması.Hissettiği gibi,yapması gerektiğini bildiği gibi yapması ve davranması.

En büyük dostu yalnızlıktır daha cok olgunlaşır..

Zeriass uçurumun kenarındaki eski görünüşlü taş binaya adımını attığında dışarıda bir tipi vardı.Yeryüzündeki çoğu drow gibi kendini saklamaya çalışarak değil, kanından duyduğu asaletle, belki de diğerlerinin ondan korkmasından duyduğu zevk yüzünden, dimdik ve mağrur yürüyordu.

Kapı bir gıcırtıyla açılıp da içeri soğuk bir rüzgar estiğinde, sandalyelerinde oturmuş ve hararetli bir tartışmaya dalmış görünen kişiler başlarını çevirdiler.Zeriass davet beklemeden içeri girdi.Hoşnutsuz ve hatta öfkeye varan homurtuları duymazdan geldi ve şömineden uzak, karanlık bir köşeye bir sandalye çekerek oturdu.Kalın pelerininin altından silahları gözükmüyordu.

Bu savaşçıların ettikleri muhabbeti bir süre dinledi.Konu tanıdık gelmişti.Sert öğretmenlerinden birinin, karanlıkaltında ona öğrettiği hayat dersini hatırladı.Savaşçıyı oluşturan etkenlerden söz ediyorlardı.Söze karışma gereği duydu, bir savaşçıyı oluşturan ne kılıcı, ne yanındaki bir dişi(!), ne de şaklabanlık yapmak olabilirdi..Bir savaşçıyı yenilmez yapan üç şey vardı, konuşmak için izin istedi, bir kaç alay eden gülüşme ve homurtu bittikten sonra da başladı:



Yenilmez bir savaşçı bu saydığım üç şeyi birleştirendir:

İNANç:::TAnrısına inanmak, savaşarak bir şeylerin kurtulacağına inanmak, kendi egosuna inanmak, ya da şerefli biçimde öleceğine inanmak...
Bir savaşçı ne olursa olsun, bir şeylere inanmalı, o uğurda savaşmalı.

GÃ?Ã?:KAs gücü, zeka gücü, ruh gücü.Gerçek bir savaşçı bedensel disipline, ruhsal disipline ve taktiksel zekaya sahip olmalıdır.


YETENEk: Öldürme yeteneği, ölmeme yeteneği, iz sürme yeteneği...YEnilmez savaşçının sahip olması gereken en büyüközelliklerden biri de yeteneğidir.Bazıları buna şans der.Ama şans da bir yetenektir.Avının izini sürmek, düşmanlarını kılıç tekniğiyle lime lime etmek, seçilmiş olanın sahip olduğu yetenektir.

Eskiden, 80 yıl kadar önce öğrendiğim bir şeydi bu 3 kural.Hayatımı çok defalar kurtardı.Umarım size de yararı olur yüzeyin savaşçıları.

Ben Zeriass, Zeriass Killian d' orbb...

Sonra karanlık köşesine çekildi yeniden, yüzünde çarpık bir gülümseme vardı.Bu yüzey canlılarınden çok şey öğrenebilirdi, karanlıkaltındaki deneyimlerinden çok daha farklı şeyler.Kendi kendini onayladı drow elfi, yüzeye çıkmak iyi bir fikirdi, tabii şu '' lloth`un laneti üzerine olsun! '' güneş dışında!

Savasciyi savasci yapan mantalite:
*I* AM THE WEAPON

savaşçının en yakın dostu savaşın kendisidir.Onu hayata bağlayan yegane şeydir.Bazen isteyerek savaşır bazen istemeden,ancak hayatında savaş olmadan çok anlamsız bir yaşantısı olacaktır.
Savaşçının en yakın dostu salgıladığı adrenalindir.O heyecanı kaybederse işi biter

ben yanımda bir büyücü veya benzeri zeki bişey,
benim karakterim düşünemez o düşünsün...

Bir savaşçı onurlu olmalıdır gerisi o savaşçının kişiliğine kalmış, onuru dışındaki özellikleri kimseyi ilgilendirmez sanırsam-en azından beni ilgilendirmiyor.

bence hizmet edeceği bir varlık ya da düşünce ve amacına ulaşma arzusu bunlar olmadan istediğin kadar kendini aş ... bi işe yaramıycaktır (bence tabi)

Bence Raistlin haklı zaten adam Seçilmiş Savaşçı daha ne olsun.