by ominous_greif » Sat Jul 29, 2006 6:20 pm
Soğuk kış gecelerinde, karanlığın hüküm sürdüğü yerlerde, bir yudum suya muhtaçken, yalnızlığımız bile bizi terketmişken, biz hala soğuk gecelerde kavuşma hikayelerini dinleyerek içimizi ısıtmaya çalışırdık ama bu çoğu zaman olmazdı. Gerçekleşmezdi, tıpkı yitip giden diğer hayaller gibi. Ölümün soğukluğu pencerenin önünde bizi beklerken, zaman akıp giderken, umutsuzca bır hikaye yaşamak isterken, aklımızdan geçenleri söyleyemezken bir hikayemiz olsun dersiniz.
Yalnızlığın ortasında kaybolmuş bir adam ve ona yardım etmek isteyen küçük bir yürek. Herşey o kadar bilindik ki; roller aynı, seneryo aynı, ama sadece oyuncular değişik. Ama bu oyunda her zamankinden farklı bir olay...Umut. Umutlarımız olmasa günler geçmezdi ya.
Albert, bir gece yarısında sokağının karşısındaki lambanın dibinde oturan küçük bir kız çocuğu görür. Kimbilir ne kadar caresiz, kimbilir ne kadar yalnız. Ama Albert bunu düşünemeyecek kadar kibirli, kıskanç ve kendinden başka kimseye değer vermeyen bir adamdır. Yalnız olduğunu o da bilir. Noel'de kapısını çalan, cadılar bayramında bile "Korku mu şeker mi?" diye bağıran çocuklar bile uğramazdı, kalabalığın içinde tek başınaydı. O, arkadaşlığı, dostluğu, zaman kaybından öte görmüyordu. Hayatı da hep bunları tartışarak geçmişti. Her gece, sokağın karsışındaki lambanın dibinde oturan küçük kız, her gece aynı düşünceler. Zaman bu sefer Albert'ı aldatmaya kararlıydı. Hayatında hiç bilmediği bir duygu hissetti. O mühürlü kalbinde içinden bir ses, o küçük çocuğa yardım etmesini söylüyordu. Günler geçtikçe bu ses daha da kuvvetleniyor, akıl almaz bir hal alıyordu.
Geceleri uyuyamaz olmuştu ve bir sabah odasından içeri sızan küçük bir ışık, onun hayatında herşeyin değiştiğinin habercisi gibiydi.
Artık Albert için her yeni günün daha iyi bir anlamı olmalıydı.
Mesajınız düzenlenmiştir.// Editör.
Soğuk kış gecelerinde, karanlığın hüküm sürdüğü yerlerde, bir yudum suya muhtaçken, yalnızlığımız bile bizi terketmişken, biz hala soğuk gecelerde kavuşma hikayelerini dinleyerek içimizi ısıtmaya çalışırdık ama bu çoğu zaman olmazdı. Gerçekleşmezdi, tıpkı yitip giden diğer hayaller gibi. Ölümün soğukluğu pencerenin önünde bizi beklerken, zaman akıp giderken, umutsuzca bır hikaye yaşamak isterken, aklımızdan geçenleri söyleyemezken bir hikayemiz olsun dersiniz.
Yalnızlığın ortasında kaybolmuş bir adam ve ona yardım etmek isteyen küçük bir yürek. Herşey o kadar bilindik ki; roller aynı, seneryo aynı, ama sadece oyuncular değişik. Ama bu oyunda her zamankinden farklı bir olay...Umut. Umutlarımız olmasa günler geçmezdi ya.
Albert, bir gece yarısında sokağının karşısındaki lambanın dibinde oturan küçük bir kız çocuğu görür. Kimbilir ne kadar caresiz, kimbilir ne kadar yalnız. Ama Albert bunu düşünemeyecek kadar kibirli, kıskanç ve kendinden başka kimseye değer vermeyen bir adamdır. Yalnız olduğunu o da bilir. Noel'de kapısını çalan, cadılar bayramında bile "Korku mu şeker mi?" diye bağıran çocuklar bile uğramazdı, kalabalığın içinde tek başınaydı. O, arkadaşlığı, dostluğu, zaman kaybından öte görmüyordu. Hayatı da hep bunları tartışarak geçmişti. Her gece, sokağın karsışındaki lambanın dibinde oturan küçük kız, her gece aynı düşünceler. Zaman bu sefer Albert'ı aldatmaya kararlıydı. Hayatında hiç bilmediği bir duygu hissetti. O mühürlü kalbinde içinden bir ses, o küçük çocuğa yardım etmesini söylüyordu. Günler geçtikçe bu ses daha da kuvvetleniyor, akıl almaz bir hal alıyordu.
Geceleri uyuyamaz olmuştu ve bir sabah odasından içeri sızan küçük bir ışık, onun hayatında herşeyin değiştiğinin habercisi gibiydi.
Artık Albert için her yeni günün daha iyi bir anlamı olmalıydı.
[color=darkred]Mesajınız düzenlenmiştir.// Editör.[/color]