FrpWorld.Com

Araba yavaşlayarak durdu. Kapı açıldı ve güzel bir çift bacak arabadan dışarıya adım attı. Ucuz bir motele gelmişlerdi, ama şaşırtıcı şekilde bakımsız değildi. Yüzlerce kilometre yol üzerindeki tek motel burasıydı zaten. Nate arabadan inmeden önce kaputu açtı ve üzerinde "06" yazan bir anahtarı aldı.

6 numaralı motel odasına loş mavi renk hakimdi. Yeni doğan güneş ışığı panjurun arasından ve açık kapıdan içeriye girerek havadaki tozların Peter Pan romanındaki peri tozu gibi parlamasına sebep oluyordu. İki tane ayrı tek kişilik yatak vardı. Ortada duran komidin yatakları birbirinden ayırıyordu. Tavanda yavaşça dönen vantilatör ise günün ilerleyen vakitlerinde, hava ısındığında pek işe yaramayacakmış gibi görünüyordu. Nate kendini cam kenarındaki yatağa bıraktı. Yorulmuştu. Isabelle ise tuvalete girdi.

Nate yavaşça dönen vantilatöre bakarken bir an dalmıştı, sanki hipnotize olmuş gibi. Sonra aklına gelen düşünceyle dalgınlığı, sis anında çıkan fırtına gibi dağıldı. Kıkırdadı. "Ayrı yataklar," diye yüksek sesle söyledi. Bütün yol boyunca hiç konuşmamışlardı, saatlerdir ilk defa sessizlik bozulmuştu. "Bizi kıskanıyor."
"Sence bilerek mi böyle bir oda tuttu?" Isabelle'in sesi dikkatinin dağınık olduğunu ele veriyordu. Sanki bir şeylerle uğraşıyormuş gibi. Nate makyajını tazelediğini düşündü.
"Kadınlar...pfft!" diye mırıldandı. Sonra yine yüksek sesle "Senin daha akıllı birisi olduğunu sanmıştım Isabelle. Diyorum, herif sana aşık! Bunda şaşılacak bir şey yok gerçi, zavallı piçe acıyorum bile." Bunu içten söylemişti.
Isabelle'in sesinden gülümsediği anlaşılıyordu "Ne zaman arayacak?"
"Ã?ğleden sonra."

Bir süre sonra Nate uyuya kalmıştı. Son zamanlarda sürekli rüya görüyordu. Hatta uyanması gerektiğinden iki-üç saat önce uyanıp da tekrar yatağa girdiğinde bile rüya görüyordu. Aynı gecede dört tane rüya gördüğü bile olmuştu. Bunların bazılarını hatırlamıyordu, geri kalanını da umursamıyordu, alakasız, önemsiz rüyalardı. Telefonun bir kaç kere çalmasıyla Nate yavaş yavaş uyku halinden kurtuldu. Yatağından fırladığı gibi telefona uzanıyordu ki o sırada Isabelle'i gördü. Isabelle ayaktaydı ve telefona uzanmıştı bile. Telefonu açtı ve hiçbir şey söylemeden bir süre dinledi. Sonunda "Tamam. Görüşürüz." dedi ve telefonu kapattı.

"Uyumadın mı?" dedi Nate, aslında merak ettiği şey daha önemliydi ama önemsemiyormuş gibi yaptı. Nasıl olsa Isabelle'in Nate'e bir şey söylemesine gerek yoktu, kadın kendi işini halledebilirdi. Ã?yle de yaptı. Komodinde bulduğu tornavidayla havalandırma borusunun kapağını açtı ve biraz zorlansa da içindeki kasayı borunun ağzına doğru çekti. Sonra üzerindeki yarı koni şeklindeki düzeneği bir saat yönünde, bir saat yönünün tersine çevirip durdu, sonunda 'klik' diye bir ses geldi ve kasa açıldı.

Isabelle, kolunu yatağa yaslamış; yarı uzanır, yarı yatar halde kendini izleyen Nate'e baktı ve yüzüne çarpık bir gülümseme yerleştirdi. "Jackpot."

Sabahın erken saatleriydi. Koca lobide tek başına oturuyordu.

Her zamanki kahverengi deri koltuğuna oturmuş, bacak bacak üstüne atmıştı. Sol elini sallayarak bileğindeki Oyster Royal 6144 model Rolex saatini düzeltti ve saate baktı. Sonra ceketinin iç cebinden metal bir sigara kutusu çıkarttı. Kutunun içinde sadece bir kaç tane sigara kalmıştı. İçinden bir tane sigara aldı ve kutusunu da sağındaki tezgaha, oturup incelemediğinde rastgele kesilmiş gibi görünen, aslında pürüzsüz bir şekilde, mükemmel bir işçilikle kesilmiş simetrik, çok köşeli, yeşil kül tablasının hemen yanına koydu. Adam, yine iç cebinden çıkarttığı, üzerinde maça ası resmi olan Zippo marka çakmakla sigarasını yaktı ve çakmağı da kutunun yanına yan yatırarak koydu. Dümdüz tuttuğu işaret ve orta parmağı arasındaki sigarayı zarafetle tutuyordu. Sigarasından bir nefes çekti ve yaşlı bir fahişe gibi, sigara içmekten zevk aldığı için değil ama zorunda olduğu için yaptığı bir şeymiş gibi yüzünü ekşiterek dumanın çıkmasına izin verdi.

Adam buraya yıllardan beri geliyordu. Hatta Henry'ye göre, o burada resepsiyonist olarak çalışmaya başlamadan önceleri de geliyordu. Çok önceden beri. Bazen her gün gelir, bazen aylarca hiç uğramazdı, ama dönüp dolaşıp yine geri gelirdi. Boş lobide her zamanki deri koltuğuna oturup sigara üstüne sigara yakar, her nefes çekişinde, ya da iki nefeste bir sigarasını kül tablasına vurarak ucunu temizlerdi. Asla sigarasının ucundaki külün uzamasına izin vermezdi. Henry bir psikolog değildi, fakat kafasının içerisinde yaptığı münakaşa sonucunda bunun orta yaş kriziyle ilgili bir şeyler olduğunu karar kılmıştı.

Uzun ve rahatsız bu sessizlik asansörün 'ding' sesi ve hemen onun ardından gelen, kendinden emin ve yavaşça yürüyen topuklu ayakkabıların sesiyle bozulmuştu. Henry sese doğru döndüğünde otelin loş, turuncu arkaplanına ateş gibi düşen sarışın, dalgalanan saçları ve kırmızı elbisesiyle adeta süzülüyordu. Koltuğunda oturan adam, Nathaniel, yarım kalan sigarasını kül tablasına bastırarak söndürdü, sigara kutusunu ve çakmağını tekrar cebine koyup çıkışa doğru yürüdü. Kapıya vardığında kadın sadece bir kaç adım gerisindeydi. Görevli kapıyı açmıştı ama Nate onu uzaklaştırarak kapıyı kadın için kendisi tuttu. Isabelle kapıdan geçti ve Nate'in koluna girdi. İkisi çoktan kapının önüne çekilmiş olan '49 model üstü açık Cadillac'a doğru yürüdü. Krem rengindeki arabanın yanında kırmızı çizgiler vardı ve açılabilen çatısı (ki şu an açıktı) ise kırmızı renkteydi. Görevlilerden biri Isabelle için yolcu kapısını açmıştı. Nate, kolunu biraz geri çekerek Isabelle'in elinden tuttu ve arabaya binmesine yardım etti. Sonra Nate sürücü kapısına doğru ilerlerken görevli koşarak kapıyı onun için açtı.

Batıya doğru gidiyorlardı. Bir tepeye çıktılar, oradan otel bütün ayrıntılarıyla görülebiliyordu, ama onlar arkalarına bakmadılar. Yedinci katta bir odadan çıkan alev topu ve onun bir kaç milisaniye sonrasında duyulan patlama sesini de umursamadılar. Batıya doğru gidiyorlardı.