FrpWorld.Com

Açıkçası ölümü belki de en normal karşılayan insanlardan birisiyim ben.Tabii bunda sağ görüşlü olmamın büyük etkisi olabilir.Yani bir insanın ölümüne ağlamak bile bana yabancı geliyor. Kaldı ki ölüm bana göre yalnızca insanlardan ayrılmak anlamına geliyor.Tabii acısız bir ölüm isterim o ayrı Hem zaten ömrümde ayrılacağıma üzüleceğim insanlar nadir.

Hem zaten bir insanın ölümüne üzülmek bana göre gereksiz.O insan yalnızca bu dünyadan göç etmiştir BANA GÃ?RE (ekleyelim de tartışma çıkmasın ) Belki bir daha bu Dünyada iken göremeyeceğime üzülürüm.Ama sonra o insanın artık gününün geldiğine inanır susarım.Bilirim, bir gün benim de günüm gelecek ve arkamdan ağlayan olmayacak.

Ama anlayamadığım Müslüman kesimden bazı insanların bencilliği. Bir şehidin arkasından hüngür hüngür ağlamak bencillik gibi geliyor bana.Hayır insan ayrıldığına üzülüp gözyaşı döker ama, eğer müslümansa bu insan, şehidin doğrudan cennete gideceğini bilmez midir ağlar, o insanın mutluluğa uçtuğunu anlamaz da mı ağlar.Ağlamasının tek sebebi onu göremeyecek olmasıdır ve bence bu da bir nebze bencilliktir.

Of konuyu çok fazla dine kaydırdım galiba

Olumu tartismanin bir alemi yok bence. dogumu ne kadar tartisiyorsak olumu de o kadar tartismamiz lazim.
su andaki toplumun gidisati bizi olumden cok daha fazla soyutlamak yonunde gidiyor. dogum kadar olagan bir sey oldugunun farkindq degiliz veya yasam kadar.
yakinimizda bir insana olmasini bekliyoruz surekli ki kavrayabilelim. pek zavallica. farkinda olmamiz gereken sey bunun basindan beri var oldugudur. ustunde tartismaya da gerek yoktur bence. yasam neyse olum de odur.
hatta cok meshur bir soz vardir kim soylemis hatirlamiyorum ama su sekilde:
"Hastalandigin icin olmezsin, yasadigin icin olursun."
bu sozun farkina varsak cok daha rahat gececek hayatimiz.
Olum yasamimizin bir parcasidir.
Kendimizi bu kadar ustun gormesek ustunde bu kadar durmamiza da gerek kalmaz.

ölüm ve yaşam birbirinin parçasıdır, biri olmazsa diğerinin anlamı kalmaz, yas tutmanın anlamı sizin bu kişiyi bir daha göremeyecek olmanızdır, ama siz yanınızdaki kişilerle değil kendinizle yaşarsınız her zaman. Ölüm karşısında beton olmanın anlamı yok ama yıllarca bunalıma girmeninde hiç bir anlamı yok, bence ölü kişiye yapılabilecek en büyük saygısızlıkta bu zaten. Ama bunu birine söylediğinizde olay çıkartıveriyor bir anda. Ölümden korkulacak birşey de yok acı çekmek dışında bence, sonuçta sadece bir bilinmeze doğru yolculuk alıyoruz sadece.

zaten din ve felsefe işin içine girmesin diye bu tür konuların tartışılması pek hoş karşılanmıyor burada çünkü sonunda olay tartışmaya giriyor ve herkes kendi düşüncesinin doğrululuğunu ispatlamaya çalışıyor...

birde din ve felsefe işin içine girmezse olmaz çünkü ilk ölümü düşünenler filozoflardır , din kurumuda tamamen farklı,, ilahi bir bakıs açısı getirmiştir. Hiçbir kurumu katmadan düşünsek bile yine felsefe yapmış oluruz

Ölüm dediğin boşluktan baska birşey değil.
İnsanın canı o kadar tatlı ki , parmağındaki ufacık bi bıçak kesiği bile , nasıl ürkütür insanı.Sızlatır içini yani yalan değil. Bide bunun öldürücü düzeyde bi yara oldugunu düşünün? işte o acı korkutur insanı.Ölümden değil acıdan korkar insan burası açık.
Ha öldükten sonrasında ne mi olur ? Ã?nce müftüiüğe sonra materyalist bir bilim adamına sorun. Açıklamalardan hangisi mantıklı geldiyse öyle düşünün.
Not : Acıyı sadece ölümde değil , hiç bir konuda düşünmeyin.Eğer SturmBrightblade düşünseydi acıyı , ejderhaefendisinin karşısına cıkmasaydı , şerefiyle ölebilirmiydi :)
burası espri tabi.

Ölüm konusu felsefik de olsa dini veya siyasi içerikli de olsa burada zaten tartışılmamalı, biliyorsunuz bu konular çok hassasdır, alınan veya kendi fikrine karşı bir fikre pek hoşgörülü yaklaşmayan kişiler arasında çabuk kötü anı olarak kafamızda yer edecek biçimde bir tartışmaya meydan gelebilir.

Hele ölüm konusunun pek geyik tarafı olduğunu sanmıyorum, öteki taraf var ya da yok bu kısımdan bahsetmiyorum, ölümün kendisi çok ciddi bir husustur. Bunu kullanarak pek fazla geyik olabileceğini hiç sanmıyorum, dediğim gibi tanıdıklarındna dolayı ölüm tatmış olanlar için hiç de kibar bir konu değil, hele ben açıkçası bu konunun geyik çerçevesinde tartışılmasına alınırım.

Bu yüzden bu konuyu geyiğe çevirmesek çok iyi olur en azından benim açımdan, şimdiden teşekkür ederim...

Cidden ölümü tartışmak istediğini düşünmeyesim geldi bir an Lydronk dostum

Hadi biraz felsefe yapalım!

Siz sayın diyar sakinleri, ki öldürmüşlüğünüz(katil miydiniz ki?), hatta ölmüşlüğünüz var(bak bundan emin değilim), ölüm hakkında ne düşünüyorsunuz?

Ölüm nedir? Ne işe yarar? Fazlası zararlı mı? Günde kaç doz almalıyız? Uzman diyetisyenler bu konuda ne diyor?

Bana soracak olursanız, ölüm çok da kafaya takılacak bir şey değil. Yani, eh, şu ana kadar hiç bana çok yakın bir insanın ölümüne tanık olmadım; ama hayvanların ölümü konusunda çok deneyimliyim, balık olsun(bir balık vardı, bizim akvaryumda, resmen diğerlerini yiyordu), kedi olsun, köpek olsun(en deneyimli olduğum konu), sevdiğim olsun, nefret ettiğim olsun... Eh, peki öldü yani, hadi, arkasından biraz yas tutalım, hasretle analım, bunlara varım. Ama iş kendini paralamaya varmamalı. Bir kişiyi ölümüyle değil de, yaşamıyla ansak daha mantıklı olur; ölüm gelecek sonuçta, ve bana göre her zaman adil bir biçimde gelecek. Mesela ki nefret ettiğimiz biri ölsün; nefretim yersiz miydi diye düşünmeye gerek yok, ölüm sebebi gerçekten benim ondan nefret etmemse, bir özür borçluyum, o kadar(ne kadar vefasızmışım )

İş kendi ölümüme gelince fikrim değişmiyor. Uzun olsun, kısa olsun, acılı olsun. Fark etmez; bir kez ölüm yolunda acı çekmeye başladın mı kaçmak imkansız, o yüzden yine, yaşayabildiğinin en iyisini yaşa. Yalnız mesela ölüm tehdidi olmayan bir sorun varsa huysuzlanabilirsin, bana uyar Kendi ölümüm hakkında dilediğim tek şey bir veda hakkı, ama pratikte ölüm de bizzat bir veda olduğu için, çok da endişelenmeye gerek yok!

Eh, sizin bu konudaki fikirleriniz ne? Hatırlatırım, ölümü tartıştığımız alan felsefe, ne din, ne siyaset işin içine girmesin, dünyadaki tüm tavşanlar daha pembe ve pofuduk olsun.