FrpWorld.Com

En sonunda aptal kalabalıktan kurtulmuşlardı. Kylo hızla Des'i yanına alarak gözüne kestirdiği kısmen güvenli yere gidip ne olacağını izlemeye başladı.
Böyle bir şey yaşadığında diğer halklar ne yapıyorsa burada ki insanlarda o ahmakça adanmışlıklarıyla dizlerinin üstüne çekip her neye inanıyorlarsa dua etmeye başladılar.
"Ne kadar da yalakalar" dedi Kylo küçümseyerek.

"Bu kadar mı yani?" dedi Desdemona hayal kırıklığı içinde. "Daha yeni eğlenmeye başlamıştım," dedi arkasından Kylo'nun koluna şaka yollu sertçe vurduğunda kaşlarını çatarak yanında kendine gülümseyerek göz kırpan arkadaşına baktı. Des her zaman ki gibi bu durumda eğleniyordu. Aslında o an için aynı şeyi düşündüklerini tahmin ediyordu ve Des'in yüzünde ki sert ifade bu düşüncesini destekliyordu.

"Hey Kylo!" dedi neşeyle. "Diz çök ve dua et dostum,"

Kylo bu durumdan her ne kadar tedirgin olsa da o an halkın yüzünde ki şapşal ifadeyi taklit ederek tek dizinin üstüne çöktü ve sadece Des'in duyabileceği bir sesle kendi tarzında duasına başladı.
"Bizi sallayarak altımıza yaptıracak kadar korkuttuğun için seni çok seviyoruz tanrımız. Bizim gibi ahmaklar sen olmadan kendi yolumuzu bulacak kadar zekaya sahip değiliz. Bizi biraz daha salla ki belki beynimiz yerine oturur." dedi sırıtarak yanında ki kadına baktı. "Hiç bu kadar ezik bir halk görmemiştim" dedi.
Halk bir açıklama beklemek için meydana doğru ilerlerken tekrar doğruldu. "Tanrılarının dertleri neymiş öğrenmek istiyorlar. İnsanlar böyle bir durumda koyun sürüsünden farkı kalmıyor. Yeter ki onları güdecek kadar kurnaz biri olsun" dedi mırıldanarak.
Korkularından fazla sesi çıkmayan halkın mırıltılarını kendilerine doğru gelen atların sesi bastırdı. "Sanırım bu depremi gereğinden fazla ciddiye alanlar var Des" dedi başıyla atlıların geldiği tarafı göstererek. "Baksana birkaç parlak çocuk geliyor" dedi ve elini kılıcının kabzasına koyarak. "Bekleyip ne olacağını görelim" diye önerisini sundu Desdemona.

Nihayet handan ve kaçışan insan sürüsünden kurtulabilmişlerdi. Meydana doğru yürüyen insanlardan biraz daha ayrı ve güvenli bir yere geçmiş, olanları seyrediyorlardı.

"Bu kadar mı yani?" dedi Desdemona hayal kırıklığı içinde. "Daha yeni eğlenmeye başlamıştım," diye sıkı bir dirsek attı Kylo'nun kaba koluna. Ruhuna tezat masum bir gülümsemeyle göz kırptı kendisine sert sert bakan adama.

Bakışlarını dua eden, yakaran insanlara çevirdiğinde yüzünü tiksintiyle buruşturdu. Dua etmenin felaketleri önlemediğini çok küçük yaşta öğrenmişti.

"Hey Kylo!" dedi neşeyle. "Diz çök ve dua et dostum," diye dalga geçmeye başladı her zaman yaptıkları gibi.

Adam diz çöküp saçma sapan bir duaya başladığında kadın hiç şaşırmamıştı.

"hiç bu kadar ezik bir halk görmemiştim"
"ben de hiç bu kadar hoş bir dua duymamıştım," dedi Desdemona.

O sırada ciddi bir ifadeyle tekrar ayağa kalkan adam söylenmeye başladı. Gözlerini onun baktığı yöne çevirdi.

Bu defa yaklaşan atlılarla yer tekrar sarsılmaya başladığında donuk ifadesi yüzüne geri gelmişti. Olası bir tehlikeye karşı yoldaşına iyice yaklaşırken gözlerini, parlak zırhlar içinde gittikçe yaklaşan dört atlıya dikmişti.

"Evet dostum buna ne diyorsun?" diye mırıldandı Kylo'ya. "Sence dua etmeye mi geliyorlar?" diye sırıttı.

uzunca süren deprem sonunda dinmişti. hanın içerisi neredeyse boşalmıştı, masasında sakin sakin oturan adama şöyle bir baktıktan sonra dışarıda durum nasıl diye bakmak için handan ayrıldı. içinden umarım yıkılan bir bina yoktur diye dua ediyordu.

Desdemonia ve Kylo hızlı adımlarla dışarı çıktılar bütün bu karmaşanın içinde. Hızlı adımlarla ve yollarını kolaylıkla açarak dışarı çıkıyorlardı. Kylo güçlü bi adamdı, Desdemona ise doğru yere vurmayı uzun zaman önce öğrenmişti. Uzaktan hanın girişine bakanlar, ikisi çıkarken önlerindeki insanların ciddi bir güçle sağa sola savrulduğunu veya yere düştüğünü görebilirdi. Eğleniyorlardı kesinlikle bu karmaşadan çıkmaya çalışırlarken. Belki de buydu birlikte çalışmalarına sebep olan...

Tanrılara yakarış gecesi, gerçekten de insanların tanrılarına yalvarmasını sağlıyordu o sırada. Dışarı çıkan insanlar yüksek sesle tanrılarından onları korumalarını istiyordu. Ve ikili sadece bunları duyup gülmekle yetiniyordu.

Dışarı çıkıp daha rahat, ve kesinlikle daha güvenli, bir yere geçtikten sonra depremin geçmesini beklemeye başladılar. 3. dakikanın sonlarına doğru biten deprem, onları rahatlatmaktan çok tedirgin etmişti. Bütün bir heyecanı üzerlerinden attıklarında, ve insanlar meydana doğru ilerlerken, onların bulunduğu tarafa doğru yaklaşan 4 atlı gördüler parlak zırhlar içerisinde ilerleyen. Bütün bu karanlık gecenin içinde parlayan 4 atlı adam...

Gece yeni başlamış, ve tanrıların işareti onu görmeyi bilenlere gönderilmişti...
_______________

Liero, hancının yanına gittiğinde hancı 'Hanım, hanım, benim güzel hanım' diye ağlıyordu çoktan. İnsanlar dışarı çıkarlarken devrilen masalar, binanın yıkılmasına neredeyse eşit hasar veriyorlardı. Hancının Liero'yu dinlediği pek yoktu gerçekte, ama iyi olmak, bunu önemsememesine sebep oluyordu. Sonuçta hancıya verdiği fikirler ona bir gün yardımcı olabilirdi.

Tabi öncelikle hancının bu tavsiyelere uyacak sakinliğe ve akla sahip olması gerekiyordu...

_______________

Shar, depremin geçmesi için beklemeye başladı bütün heyecanını yenmeye çalışarak. Ama içgüdüleri onun dışarı çıkması gerektiğini, birşeyler yapması gerektiğini söylüyordu. Yine de, uzun süredir kendini geliştiriyordu ve en temel güdüsüne bile karşı çıkmayı öğrenmişti. En azından bu seferlik başarabilmişti...

Deprem bittiğinde handa ağlayan hancı, Ayakta dikilen bir adam ve masasında oturan Shar dan başka kimse kalmamıştı...

_______________

Ragnar ve Borgir, garip arkadaşlıklarının başlayışını kutlayamadan (belki de Ragnar kutluyordu bunu), başlayan depremin tehlikelerinden kaçmak için adımlarını kapıya yönelttiler. Borgir'in çıkmak istediği kesindi, barbar güçlüydü kesinlikle, ama üzerine düşen bir binayı kaldıracak güce henüz sahip değildi. Ragnar ise, garip bir biçimde eğleniyor gibi görünüyordu.

Belki de doğanın canı çok sıkılmıştı ve eğlenmek istiyordu. İnsanların durumuna bakarak, doğanın eğlendiği kesindi aslında.

İkili handan çıktığında, insanlar, rahiplerin bulunduğu meydana doğru onlarla birlikte tanrılardan korunma dilenmek için koşturuyorlardı meydana doğru. Ragnar ve Borgir ise bütün bu insan selinin ortasında bir adacık gibi dikiliyorlardı.

________________

Karanya, dışarı çıktığında beklemeye başladı içerideki adamın çıkmasını beklemeye başladı. Duruyor olması garipti içeride, deprem (Karanya hayatında hiç görmemişti belki ama) tehlikeliydi.

Karanlığın içindeki çığlıklara aldırmadan güvenli bir yerde bekliyordu Karanya, ve hanın girişine bakıyordu... O'na doğru yaklaşan büyücü görmüyordu bu yüzden de. Büyücü yanına gelmesine 10 adım kala, binanın çökmeye başladığını fark etti. Bir an durur gibi olan düşüş, ardından hızla içeride kalan hancının ve elfin üzerine çöktü.

Karanya (hayatında bir kaç kez görmüştü belki ama) o elfin, o yığının altından çıkabileceğine inanmıyordu

Altharos garsona tam siparişini vermek üzere kafasını çevirmiştiki ani bir gürültü meydana gelmişti. İçinde depremin verdiği karamsarlıkla karışık bir huzursuzluk dolmuştu. Ve ortalık sallanmaya başlamıştı.

Ã?nünde siparişini bekleyen garson aniden kapıya doğru kaçıvermişti, tüm han sallanıyordu. Bağrışmalar, paniklemeler, itişip kakışmalarla herkes kapıdan dışarı çıkmaya çalışıyordu.

Bir kişi hariç.

Biraz ilerdeki adam yere düşen birisini yerden kaldırarak hancıya nasihat veriyordu.

Ne kadar da iyi kalpliydi!

Hancının onu dikkate alacağını sanmıyordu, birkaç saniye içinde onunda dışarıda olacağı kesindi. İçerde pek kişi kalmamıştı fakat herkes çıkana kadar çıkmayacağı suratından belliydi.

Kendini konsantre etmeye çalıştı. İçine düşen huzursuzluğu yenmeye çalışıyordu. Ayakları onu dışarı götürmeye çalıştı ama buna direndi. Yine de ayaklarının titremesine engel olamamıştı.

Kukuletasını başına geri örterek kendini duvara dayadı. şu an için yapaibleceği daha iyi birşey yoktu...

Karanya, lokmasını ağzına götürmek üzereyken, karşıda sabırsızlanarak kıpırdayan elfi gördü. Bakışlarını diğer müşterilere kaydırdı. Neyse ki herkes kendi derdindeydi. "Ah, şimdi de sıcak bir banyo çok iyiy gid..." Elf kulakları uzaktan gelen bir titreşim yakaladı.
Hayatta kalma içgüdüleri güçlüydü. Yumuşak ve seri bir şekilde kapıya yöneldi. Bunu yapma sebebi belki bir refleks, belki meraktı ama düşüncelerinden sıyrılıp deprem olacağını anlayabilseydi, handaki diğer insanlara kaçmak için zaman kazandırabilirdi. Bu yaptığı sonra ona ne kadar da bencilce görünmüştü.
Karanya dışarıya bakarken çan sesleriyle irkildi. "Bu da ne?" İşte başlamıştı, nasıl da düşünemedi. "Olamaz, deprem, deprem,çabuk." diyerek kapıya en yakın olanları dışarıya itmeye başladı. Yer şiddetle sarsılıyordu. Herkes panikleyerek dışarı kaçmaya çalışıyordu. Elfe baktı. Kıpırdamadan duruyor,kaçmıyordu. "Acaba..."dedi. Ona doğru ilerlediği anda çılgın kalabalığın onu sel gibi önüne katmasına engel olamadı. Kendini dışarıda bulmuştu.

Barbar, sorusuna yanıt alamadan önce, druidin deli olduğuna kanıt olacak birkaç hareket daha yakaladı. Sonunda cevabını aldı; “Ben yalnız oturuyordum ve sen de yalnız oturuyordun ve bu durumda seninle tanışmamın sakıncası olmayacağını düşünmüştüm.”

Bunun komik bir cevap olduğunu düşünen Borgir, “Sen insanlarla böyle mi tanışırsın?”diye sordu hafifçe gülerek. Sorusuna karşılık druidin ciddi bir şekilde ayağa dikilip gözlerini gözlerine diktiğini görünce, bunun bir meydan okuma olduğunu hissetmişti barbar, ta ki druid konuşmaya devam edene dek.

“Tanışmaya başladık bile. Ben Ragnar Lodbrok, bir druidim ve uzun süre ormanda yaşadıktan sonra biraz da insanların arasında olmaya karar verdim. Kısacası buralarda yeniyim.”dedi druid ve barbara elini uzattı. Borgir, druidin elinin ıslak ve kirli olduğunu fark etti, ama sıkmaktan çekinmedi. Kendi elinin de pek temiz olduğu söylenemezdi. Kendini tanıtmak için konuşmaya başlamıştı ki, aniden çalan çanların seslerini duydu. Bunun ne anlama geldiğini bilmese de, öğrenmesi uzun sürmedi çünkü insanlar deprem olduğunu belirtircesine bağırıyorlardı. Bağırmalarına da gerek yoktu zaten, yerin sarsıldığını hissediyordu barbar. Borgir hiçbir doğa olayından ya da doğal canlıdan korkmazdı-böcekler dışında. (Bu dev adamı küçücük bir böcekten kaçarken görmeliydiniz.) Deprem de onun paniğe kapılmasına neden olmamıştı.

Barbar Borgir, druidin de korkmadığını hatta ona tuhaf uyarılarda bulunduğunu fark etti. Onu dürtükleyerek, “Hadi Barbarbor dışarı çıkalım ve depremde insanların nasıl da deliler gibi kaçıştıklarını görelim!”demişti ve barbar düşüncelerinin söylenmeden sezildiğini düşündü. “Pekâlâ, gidelim.”dedi ve o da tuhaf druidle beraber kapıya yöneldi.

Balık ve bira geldiğinde druid farkında olmadan yaptığı hareketlerin farkına vararak bunu yapmayı kesti ve yemeğin üzerine çömelip hayvanca yemeye koyulacaktı ki biraz önce gözünün takıldığı adamın kendisine bir soru sormakta olduğunu fark etti.

“Bu hareketi yapmaktaki amacın ne?”

Elinde balık, ağzına götürmek üzere olan druid tam ağzını açmış, ısıracaktı ki gözleri balıktan adama kaydı. Bu soruyla herhalde az önce yapmayı kesmiş olduğu şeyi kastediyordu, ancak bu hareketi yapmayı kestiği için bu sorunun geçersiz olması gerekirdi. Yoksa gerekmez miydi? Neyse, druid cevap verse de bir şey kaybetmezdi herhalde.

Gözleri bir adama, bir balığa gidip duruyordu ve sonrasında balığı yeniden indirip sadece sol eliyle tutarak (ki bu sırada balık cüppesine sürünüyordu ama o fark etmemişti), sağ elinin işaret parmağını sanki çok önemli bir konuya değinecekmiş gibi kaldırarak cevap vermek için ağzını açtı. Ya da daha doğrusu açık olan ağzını konuşma şekline soktu.

“Ben yalnız oturuyordum ve sen de yalnız oturuyordun ve bu durumda seninle tanışmamın sakıncası olmayacağını düşünmüştüm.”dedi.

“Sen insanlarla böyle mi tanışırsın?”cevabını aldı hafifçe gülen adamdan ve ayağa kalkarak balığı tabağa bırakan druid, iki metre olmasına rağmen kendisinden 5 santim daha uzun olan adamın gözlerine dikti gözlerini. Cevabı basitti, “Tanışmaya başladık bile. Ben Ragnar Lodbrok, bir druidim ve uzun süre ormanda yaşadıktan sonra biraz da insanların arasında olmaya karar verdim. Kısacası buralarda yeniyim.” Bunları dedikten sonra elini sıkışmak için uzattı-ki eli oldukça ıslaktı.

“Nedense ormandan gelmiş olman beni hiç de şaşırtmadı.”dedi karşısındaki adam gülerek ve druidin elini sıkmaktan çekinmedi. “Ben barbar Bor…”

Tam bu sırada Ragnar çanların sesini duydu ve ardından “DEPREM! DEPREM!”diye haykırışları. şimdi Ragnar insanların arasında olmanın zevkli yönleri de olduğunu düşünmeye başlamıştı. Bir doğa olayında ne kadar da telaşa kapılıyorlardı ve bu ne kadar da komikti! Druid doğa olaylarına alışıktı ve bunu bir tür ceza olarak değerlendirdiği çok sık olurdu. Doğayla uğraşıp bozanlar genellikle insanlar, cüceler ve diğer bilinçli varlıklar olurdu ve ona göre bu cezayı kesinlikle hak ediyorlardı.

Aniden kendini depremin heyecanına kaptıran Ragnar, karşısındaki adamın ruhsal durumunu fark etmeden ve buna dikkat dahi etmeden, “Hadi Barbarbor dışarı çıkalım ve depremde insanların nasıl da deliler gibi kaçıştıklarını görelim!”dedi onu dürtükleyerek ve sevinçle. Adından hoplaya zıplaya ve gülerek, “Gördünüz mü? Gördünüz mü? Doğa nasıl da verdiklerini geri alıyor! Ah! Ah! Ah! İşte bunu seviyorum!”şeklinde çeşitli haykırışlarda bulunmaya devam etti ve bu sırada çıkışa doğru ilerlemeyi de unutmuyordu. Onu görenlerin unutamayacağı bir şey olacaktı muhtemelen. Diğerlerinin ölüm korkusuyla söyledikleri “deprem” sözcüğü, onun ağzında coşkulu bir mutluluk çığlığına dönüşmüştü. Handan çıkarken deliler gibi bağırmaya devam ediyordu…

“DEPREM! DEPREM!”

"Peki kuzu eti alayım o zaman."

Dramasun'a ilk defa gelmişti. 'Yemek kültürleri değişikmiş demek ki' diye düşündü garson başını sallayarak uzaklaşırken.

Birden kalbinde tanrısının kutsayışını hissetti. Umut veriyordu bu his, neredeyse... Ã?ünkü aynı anda karanlık da kalbine ulaşmaya çalışıyordu. Neyse ki karanlığa kalbinde yer yoktu.

Ve çanlar çalmaya başladı. 'Neler oluyor' diye düşündü. Handaki herkes şaşkın gözüküyordu. Bir kaç kişi ne olduğunu anlmak için hanın kapısına doğru yürümeye başladı.

Alttan gelen bir sallanma duygusu hissetti sonra. Deprem oluyordu. Giderek şiddetleniyordu. Kapıya doğru ilerleyen bir kişi, fazla alkolün de etkisiyle devrildi. Ã?anların yükselen uğultusunun da etkisiyle hanın içini panik kaplamış, insanlar birbirlerini iterek çıkışa doğru koşmaya başlamışlardı. Güçlüler zayıfları itiyor, yere düşenler ezilme tehlikesi geçiriyordu.

Liero insanların böyle umursamadan sadece kendi canlarını düşünüp diğerlerinin canını tehlikeye atmalarına sinirlenmişti.

"Sakin olun. Panik yapmadan kapıya ilerleyin. Depremden daha çok birbirinize zarar veriyorsunuz" diye bağırdı. Yere düşenlerden birisinin yanına gidip kalkmasına yardım etti.

Tavana bakarak 'Acaba tavan çöker mi?' diye düşündü. En son kişi de dışarı çıkana kadar içerde kalmaya karar verdi.

Hancının yanına gidip "şömineyi ve duvarlardaki lambaları söndür. Deprem daha da şiddetlenirse devrilen içkiler yüzünden yangın çıkması olası." dedi.

Garsonun kollarında dumanı tüten ve gittikçe yaklaşan yemekleri görünce yutkundu. “Sonunda,” dedi Kylo’ya doğru sırıtarak. “Biraz daha gecikseydi, sağ kolunu gözüme kestirmiştim dostum.”

İştahla gelenleri silip süpürmeleri o kadar kısa sürmüştü ki, yabancı bir göz, durmasalar tabakları da yiyeceklerini sanabilirdi. Hızına rağmen Desdemona asla çatlayana kadar yemezdi. Ne zaman koşması gerekeceğini kim bilebilirdi?! Annesinin işe yarar tek sözü buydu zaten.

Arkasına yaslanmış Kylo’ya baktı gözünün ucuyla. Yemeğine o kadar dalmıştı ki, aslında çok da komik görünüyordu. Kız birazdan olacakların düşüncesiyle yüzünü buruştururken, adam beklediği hareketleri yapmaya başlamıştı.

Evet işte arkasına yaslanmıştı…
Evet sevgili tok karnını zevkle okşuyordu…
“Benden bu gecelik bu kadar Des” dedi… Birasından höpürdeterek içti ve işte!! Gaaarrkk…

“Lanet olsun sana,” diye tısladı. Geçmişte defalarca tekrarladığı gibi. Ama homurdanmak artık tehdit değil sadece bir alışkanlık olmuştu.

Son lokmasını çiğneyip yuttuktan sonra memnuniyetle şarabına uzandı. Özlediği uyku ona sadece bir bardak şarap kadar uzaktı. Küçük yudumlarla tadını çıkarmaya başladı.

Ã?anlar gümbürdeyip yer sarsılmaya başladığında, bira bardağıyla konuşuyor gibi görünen yoldaşına baktı. Evet, bir kez daha lanet olsun, diye geçirdi içinden. Uykuya bu kadar yaklaşmışken sırası mıydı şimdi?!

“Ã?abuk dışarı Des”

Kupayı fırlatıp kolundan yakaladığın da, Kylo’nun kendinde olduğunu görüp rahatladı. Çoktan onu da beraberinde sürükleyip kaçan kalabalığa karıştırmıştı bile. Yolu açmak için önüne gelene vuran dev adama baktığında, yorgun olmasına rağmen eğlendiğini hissetti. Tabi az önce serbest dirseğiyle burnunu çatırdattığı adamın da neşesine epey katkısı olmuştu. Ama o da ayağına basmasaydı!

“Sonunda,” dedi sırıtarak. “Biraz daha gecikseydi, sağ kolunu gözüme kestirmiştim dostum.”

“Tamamımı yesen sen yinede doymazsın” dedi Kylo kızın iştahını bilerek.
Masaya konan yemekleri görünce Kylo derin bir iç çekti. En sonunda…
Daha fazla düşünmeden hemen yemeğe başladı. Masada ne varsa hızla yiyor neredeyse boğulurcasına ağzına tıkıyordu. Ağzında yer kalmadığında bu sefer soğuk birasından büyük büyük yudumlar alıyordu. Ne kadarda çok özlemişti soğuk biranın tadını. Bira arada bir ağzından taşıyor birkaç haftalık siyah sakalını ıslatıyordu.
Arada bir karşısında yemeğine aynı iştahla dalmış kıza bakıyordu. Onunda sıcak yemeğe ne kadar hasret kaldığını gördü.
Artık karnı isyan ettiğinde geriye doğru yaslandı ve huzurla karnını okşadı.
“Benden bu gecelik bu kadar Des” dedi birasından büyük bir yudum daha alarak. “Sende bitirdiğinde odaya çıkıp uyuyalım. Yemekten sonra bana bir rehavet çöktü” dedi içtiği biraların etkisiyle gürültüyle geğirerek. Des’in bu geğirmelere alışması uzun zaman almıştı. İlk tanıştıklarında hiç olmazsa yanımda yapma derken artık sadece küfrediyordu.
“Lanet olsun sana,”
Kylo bira kadehini kaldırdı “sana da” dedi sırıtarak ve fondip yaptı.
Biranın son damlası bittiğinde çan sesleri duymaya başladı ve ardından altında ki sandalye hafifçe titremeye başladı. Kylo kaşlarını çatarak boşalmış bira bardağının içini kokladı. “Ne koymuşlar bunun içine. Sanki çan sesleri eşliğinde sallanıyorum” cümlesini tamamlamadan rahatlığın verdiği rehavet yerini yılların savaşçı içgüdülerine bırakarak yok oldu.
Yer sallanması daha da arttı. Ã?an sesi bu gerçeğe vurgu yapar gibi daha gürültüyle çalmaya başladı. DEPREM!!!
“Ã?abuk dışarı Des” dedi sadece.
Kalanını ve kılıcını alarak ayağa fırlayan Kylo Des’in kolunda tutarak hızla hanın kapısına doğru koşar adımlarla ilerlemeye başladı. Aynı onlar gibi handan olabildiğince çıkmak isteyenlerde korkuyla bağırıyorlardı. Ã?nce çıkmak için birbirini iten insanlar ortalığı kaosa çevirmişlerdi. Arada bir önlerini tıkayan insanları tuttuğu kalkanıyla vurarak yolunu açıyordu.
Ã?anlardan ve depremlerden nefret ederim diye içinden geçiriyordu o sırada.

“En sonunda!” diye düşündü garson, masasına yaklaşırken. Geç bile kalmışlardı. Walter’ın konaklama listesinde yer alan hanların servisleri asla bu kadar aksamazdı. Yine de Walter ihtişama kapılmayacak kadar aklı selimdi ve bu yüzden Gece Göğü Hanı’nı haksız bir eleştiriye maruz bırakmaktansa bu aksamayı hanın yoğunluğuna bağlamayı tercih etmişti.

Yoğunluk. Bu hanın pek çok seviyeden insana açık olduğunu gösteren bir başka şey.

Walter başını iki yana salladı. Standartlarını gerçekten düşürmeye başlamıştı. Boğazını temizledi ve insan kadınına hiç bakıp göz zevkini bozmadan siparişini vermeye başladı. “Bir porsiyon biftek. Çok pişmiş olsun. Ayrıca biraz man-” Walter kekeleyerek sustu. Bir şey hissetmişti. Gelişmiş zihninin altıncı hissi nadiren yanılırdı. Bir şeyler oluyordu. Zihni aynı anda iki ayrı dalga boyuna maruz kalmıştı. İkisi de oldukça güçlüydü. Birisi oldukça kuvvetlendirici ve ferahlatıcıyken öbürü korkutucu, yok edici, bastırıcıydı. Walter’ın zihni duyguların yarattığı dalga boyuna karşı oldukça duyarlıydı, bu yüzden şehirde çok az kişi bunu onun kadar iyi hissedebilirdi.

Ama biraz daha kekelerse bu alt seviyeli insan kadınına rezil olup gururunu ayaklar altına alacaktı. Bu yüzden bir çırpıda “Bir porsiyon biftek. Çok pişmiş olsun. Ayrıca biraz mantar ve soğuk kırmızı şarap istiyorum. Acele olsun lütfen.” dedi.

Tam o anda çanları duydu Walter. “Ã?anlar mı? Gecenin bu saatinde mi?” Ã?anların her vuruşuyla birlikte bastıcı duygu yoğunluğunda bir artış oluyor, bu da Walter’ın alnından omurilik soğanına, oradan da tekrar alnına dönen elektriklenmelere yol açarak Walter’ın kafasında hafif bir zonklamayı doğuruyordu. Bu zonklama öyle bir şeydi kiWalter’ın dengesini bozuyor,sandalyede titremesine neden oluyordu. Ya da…

“DEPREM!” diye haykırdı zihni Walter’a.

Walter asla inançlı biri olmamıştı. Tanrılara iman etmemiş, edememişti. Bugüne kadar kendisine ne hayır geldiyse kendinden gelmişti. Bu durumda istese bile tanrılara iman edememiş, aksine onlardan korkmuş ve güçlerini kıskanmıştı. Sırf bu yüzden küçkken kendisinin de bir tanrı olup diğer tanrılara meydan okuduğunu hayal ederdi. Zira güçlü tanrıların tüm o kudretlerini ölümlüleri ezmek için kullandıklarına şüphesi yoktu.

Ã?rnek olarak bu depremi sunabilirdi. Kullarının refahını isteyen tanrılar bunu yapmazdı. şimdi bütün şehir halkı paniğe kapılacak ve korkuyla tanrılara sığınarak onların egolarını besleyeceklerdi. Bu muydu tanrıların yüce gönüllülüğü?! Fanilerle böyle oynamak mıydı onlara verdikleri nimetleri?! Madem kullarını önemserlerdi, o halde neden bu afetleri başlarına salarardı?! İşte bu yüzden Walter asla imanlı olmamıştı.

Handaki insanlar dışarı kaçışıyor, bazı bilinçlileri ise masalarının altına saklanıyordu. Walter ise ayağa dikilmiş, gözlerini tavana dikmiş öylece bekliyordu. Adeta meydan okuyor gibiyi. (Tavanın çökmeye başlaması durumunda Telekinetic Force ile tavanı desteklemeye, en azından düşüş hızını yavaşlatmaya çalışacak. Eğer küçük objeler kendine devrilirse Telekinetic Thrust ile onları farklı yönlere fıratacak. İkisi de olmazsa hamle yok.)

Ragnar, garip hareketler yapmaya devam ederken, hancı elinde siparişlerine mümkün olduğunca benzetmeye çalıştığı şeyleri getiriyordu. Ragnar ve handaki bir çoğu bilmese de 'Deli edecek bunlar beni,deli,deliiii' diye bağırıyordu içinden.

Sonunda masaya oturup yemek yemeye başladığında, yanından (belli ki hareketlerinden rahatsız olmuştu) bir adamın ona seslendiğini fark etti.

Karanya, siparişi önüne konduktan sonra ayılabildiği ancak daldığı düşünceden. Yine de zihninin derinliklerindeki karanlığın üzerine ışık tutmaya çalışıyor olması, onu dünyanın büyük bir kısmından uzaklaştırıyordu. Bir anı, onun hatırlayamadığı, küçük bir anı yeterli olacaktı belki...

Ama yoktu işte. Karanya yemeğini yerken, ozan daha hareketli bir parça çalmaya başladı.

Liero sipariş verdiğinde, siparişi alan garsonun yüzü garip bir ifadeye büründü. 'Yani, türlüden kastınızın ne olduğunu pek anlayamadım efendim ama, isterseniz beholder gözü getirttik, onun yanına biraz kuzu eti ve salata güzel gidiyor demişlerdi. Eğer başka birşey arzu ederseniz, özel olarak hazırlanan, etimizi önerebilirim.

Tabi ki garip müşteriler gelirdi bu hana, ama şimdiye kadar gelenler arasında başı çekiyordu liero, garson için...

'Buyrun efendim' sözü çınladı kulaklarında Kylo'nun ve burnundan giren güzel et kokusuyla tükürük bezleri görevlerini yapmaya başladı. Koku, yemek yakına geldiğinde daha da bir güzel oluyordu tabi.

Desdemona da yemeğin gelişiyle birlikte koptu düşüncelerinden. Daha maddi şeylere önem vermesi gerektiğini ısrarla belirtiyordu karnı ve desdemona karnına saygı göstermesi gerektiğinin farkındaydı.

Bir an göz göze geldiler desdemona ile kylo...Ve masaları savaş alanına döndü...

Bayan garson, Altharos'un başında dikiliyordu. Biraz sıkkın gibiydi, yine de bu kalçasını dışarı çıkartıp onun karşısında seksi bir görüntü vermesini engellememişti. 'Ne alırdınız?' diye sordu daha bi cilveli sesle, birşeylere niyetli olduğu belliydi de, karşısındakini tartmak istiyor gibiydi bir yandan...

Ve bir kez daha, yüce Walter'ın tahmini doğru çıkmıştı. Bir kaç saniye içerisinde insan standartlarında fena kabul edilmeyecek bir bayan garson karşısına geçmişti...'Gecikme için kusra bakmayın, ne alırdınız?'

_______________________________

'Derler ki, kahramanlar hanlarına geçtikleri anda başlamış, Tanrılara yakarış töreni... Umudu hissetmiş her kahraman yüreğinde, ve onu yok etmeye çalışan karanlığı, aynı anda, aynı güçte...' dedi ozan ve kısa bir dörtlük mırıldandı.

'Yıllar geçer de unutulur mu karanlık
Kader yavaş yavaş ağlarını örer
Beklenir de gelmez bu gecede aydınlık,
Sadece ilk işaret geleceği söyler...'
_______________________________

Bir anda, şehrin her tarafından duyulmaya başladı çan sesleri... Gecenin karanlığını yırtar gibi geliyordu bu sesler, çevreye huzur yaymaktan çok, korkuyu sokuyordu kalplere.

Bilinirdi ki, Tanrılara yakarış töreni, ölümlülere sonlarını unutturmamak ve imana getirmek için yapılırdı.

Fakat bu gece, diğerlerinden farklı bir şekilde başlamıştı tören, daha rahatsız edici ve daha hüzünlü. Ve çanlar çalmaya başladığında, kimsenin o zaman anlamlandıramadığı ama sonradan ilk işaret olarak adlandırılacak olan, deprem, Dramasun'u, ilk yaratılanın en güzel şehrini sarsmaya başladı.

Tanrılar, ölümlüleri uyarmak için ilk işaretlerini göndermişlerdi üzerlerine, Tanrılara yakarış gecesinde...

“Nasıl yani?!”

Gelmemişti. Hiç kimse gelmemişti! Tek bir kişi bile!

Walter, Gece Göğü Hanı’nın kapısından girince bir görevlinin gelip mavi pelerinini ondan alıp vestiyere asmasını yaklaşık üç dakika boyunca ayakta beklemişti. En sonunda beklemekten gına geldiğinde kaşlarını çatarak hanı incelemiş ve hanın hiç de ilk düşündüğü kadar lüks olmadığı hükmüne varmıştı. Mesela ilerideki köşede oturan iri yarı bir adam ile ince bir kadın, hiç de lüks bir hanın müşterilerine benzemiyorlardı. Gerçi kendi kıyafetleri de yolculuğun kiri yüzünden hiç de iyi görünmüyordu.

Ama tanrılar aşkına burası da lüks bir yer değildi ki zaten! Eğer öyle olsaydı çoktan birisi gelip şu kahrolası pelerinini alıp ona layık olduğu asilzade davranışını gösterirdi!

Veya…bu kıyafetleri yüzünden göstermezdi.

Giysilerini en kısa zamanda temizletmeyi aklının bir ucuna yazan Walter, handa yavaş yavaş dolaşarak kendine uygun bir masa aradı. Gözleri aynı zamanda insanları irdeliyor, muhabbet edebileceği seviyede birilerini arıyordu.

Walter en sonunda köşeye yakın bir masayı beğendi. Masa dört kişilik, yuvarlak, eski görünen, oymalı ahşap bir masaydı. Seçkin müşteriler için olduğu belliydi. Dikkat çekmeyen bir köşedeydi, ama tüm hanı görebiliyordu.

Walter bir kez daha servisi beklerken bir yandan handakileri izlemeye devam ediyordu. Gözü sık sık istem dışı olarak buraya yakıştıramadığı o ikiliye kayıyordu. Böyle bir davranışı normalde hiç tasvip etmezdi, ama bakmamak da elde değildi.

Walter bir an gözünü müşterilerden ayırdı ve vasat müziği duymamaya çalışarak hancıyı aramaya başladı. Tahmini doğruysa bulunduğu masaya az sonra birileri servis yapardı.

Kahretsin, tek istediği kaliteli bir yemek, ılık bir banyo ve güze bir uykuydu…ehem, biraz şaraba da hayır demezdi doğrusu.

Altharos Quarath hanın meşe kapısının yavaşça açtı. Kendine boş- ve gerekirse en tenha yerden bir masa ararken gözucuyla içeriyi süzdü. Han sakindi, onun istediği de sakin bir gece geçirmekti.

Boş bir masa bularak oraya oturdu. Cüppesinin kukuletasını geriye attı ve birinin onunla ilgilenmesini bekledi.