FrpWorld.Com

cocuklugum cenazelerde curudu. sevdiklerime veda edemeden gomduler hep onlari.



boyle olmaliymis herhalde...

Sessiz veda belki Eskişehir'deki arkadaşlarımdan yaşamışımdır. Sabah kalktım, bunlar hala uyuyordu. Bende "Sanırım bu son ayrılış, bir daha görüşemeyeceğiz. Herkes kendi hayatına ayrılıyor. Sizi hiç unutmayacağım. Hepinize hayatınızda başarılar dilerim..." gibi bir şeyler yazan bir not bırakarak ayrılmıştım evlerinden. Adamlar çok içlenmiş duygulanmış felan

...ama yalan oldu ayrılış adamlardan biri 1 dersten kaldı, birinin okulu uzadı, biri yüksek lisansa başladı, biri zaten okulu takmıyordu filan derken 1 sene daha buluştuk.

Sonraki sene not yazmaya şansım olmadı. Sanırım o seferki gerçek bir sesiz vedaydı. Sanırmı en sessiz veda, veda bile etmeden olanlar.

Ben yaygara koparmadan, fazlasıyla sessiz ayrılışlar yaptım (sevgili, yakın dostlar, vs.. ) ama bundan sonra yapmayı hiç düşünmüyorum. Çok melankolik oluyor.

Bağara çağıra, bir şeyleri kırarak, ortamı dağıtarak falan veda etmek daha eğlenceli, daha iz bırakıcı, daha doyurucu, daha duygulu, daha akdeniz, daha... goblin!

Ben napayım başlıktan anladığıma göre cevap verdim suç mu yani?

Ya ulfgar süper bi başlıl açmışsın ama değerlendiren yok walla. SSK ya benzemiş bi anda ortalık. Wedalar hayatta en nefret ettiğim şeydir ama ondan kaçamıyoruz maalesef mutlaka gelip bir yerde bizi buluyo.

Sessiz vedalar herkesin hayatında mutlaka birkaç defa yaşanmıştır sanırım. Kimi sevgiliye, kimi dostlara, kimi alışkanlıklara.

Fakat ben artık sessiz vedalar istemiyorum be kardeşim. Veda dediğin gürültülü olacak. Ses getirecek. Ã?yle bi vada ediceksinki veda ettiğin kişi seni unutamayacak.

Geçenlerde 6 senelik dostumu askere uğurladık. Ordan memlekete döner yani Antalyaya ve belki bidahada görüşemeyiz, Hayat bu. Ama bize vedası sessiz olmadı. İçtik, zı..tık eğlendik, güldük, dağıttık, sapıttık ve inan bana bu vedayı yaşayan hiç kimse hayatı boyunca bunu unutamıyacak.

Bende bu günlerde bir vedaya hazırlanıyorum. Hatta belki bugün. Ya çok sessiz olacak yada çok sesli. Bir iki güne anlatırım

Arkadaşlar kimler ölüyo diye sormamıştım aslında, hepinize geçmiş olsun da ben daha çok, babamızın tayini çıkınca hepsinden daha çok sevdiğimiz okula veda etmek ve aile üzülmesin die bunu sessizce içten içe yapmak gibi bişiler sormuştum.. İçimize attığımız vedalar desem daha mı açık seçik olurdu acaba hımm

İkinci mesajdaki gibi.. Yaşam azmimizi başka başlıklarda konuşuruz olmazsa.

korkmaya gerekyok fazla bisi de yok zaten diyorlar yaa cenlet , umurım guzeldir daha genciz fazla gunahımızda yokken :schemes:

Ben böyle sessiz kalmaya karşıyım. Benim 5 yaşında alerjik astımım çıktı. Fakat o zamandan beri hiçbirşeyimi kısıtlamadım ve bunu hiç aklıma getirmedim. Ve hiç atak geçirmeden( nefes darlığı benzeri) atlattım. Bu hastalık hala bende ama herhafta 90 dk maç yapıyorum. Herhangi birşeyden dolayı sevdiğim şeylere asla veda etmem

yaa aslına bakarsan 40 yada 50 yasını zor gururuz ( sigara içki kavga pisikopatlım saglık v.b. sebepler)onun için asla kendimi kısıtlamadım benım alarjik astım bronşit nefesdarlıgı kalpte ritim bozuklugu yarı mutant yarı dartvader tarzı biriyim ama
iş yasamaya gelince mutlu bir an için ölüme kosarım

Yaptım...Bazen bazı şeyleri anlatmadan, kimseyi umursamadığımı hissettirerek, arkama dönüp bakmadan ayrıldığım zaman oldu.

Bu güne kadar 7 tane şehir değiştiren biri olarak bunu yapmamda gerekti çünkü ne zaman vedalaşmaya kalksam moralim bozuluyor, psikolojim bozuluyor hatta psikolojik tedavi görüyorum...Nedenide her 3-4 senede bir yeni çevre yeni arkadaşlar, tam alışıyorum derken ayrılmam...Karşılığındada o insanlar bana bozuluyor ama yapacak bir şeyim yok kendimide düşünmem gerekli...

Hayatınızda hiç böle bişey yaptınız mı ? Yaygarayı koparmadan, herkesten saklayarak, insanlara umurunuzda değilmiş gibi gösterek (cool olcam die) veya benzeri şekillerde sessiz sessiz kimseye sezdirmeden veda ettiğiniz oldu mu hiç ?

Ã?rneğin ben, henüz gencim.. Ufak bi kalp rahatsızlığım var. Kendimi fazla yoramıyorum.. Koşup oynayamıyorum diye acıtasyon yapıyomuş gibi görünmek istemem, engellilere saygısızlık ediyormuş gibi, ama koşturmaya top oynamaya bahaneler bularak böle sessiz sessiz veda ettim. Cool'um ben oynamam dedim, acelem var eve gidiyorum dedim, sırtım tutulmuş dedim, koşmayalım dedim koşulması gereken bişi varsa ben burda durayım hakem olayım dedim.. Dedim de dedim anasını satiim..

Böyle yavaş yavaş sezdirmeden kimseye çıkardım hayatımdam bol aksiyonu.. Siz nelere sessizce veda ettiniz ?

Gotikler.. ? Sizden atak bekliyorum..