by Lord Necros » Mon May 29, 2006 8:00 am
Bugün anladım hayatımı ne kadar da yanlış şeyler ve kişiler üzerime koyduğumu. Geriye dönüp bir baktım, ve sadece hatalarla dolu olan bir yaşam gördüm. Dokunduğum her şeyi mahvetmişim meğerse.
Bütün hayatımı çürük bir zemin üzerine inşa etmişim. Malzemeden çalıp katları çıkartmışım. şimdi hepsi yerlebir oldu ve enkazın altında kaldım. Artık yerine kurulabilecek hiçbir şey yok, enkazdan kurtarabileceğim bir şeyler var mı? Sanmıyorum. Artık benim için hiçbir şey eskisi gibi olamaz.
19 senelik hatalarımın yüzümde tokat gibi patladığı bu gecede, her şeyi düzetebilmek için ikinci bir şansımın olmasını isterdim. İkinci? Belki de son demeliydim. Kaç şans verildi bana, ve kaç kere onları gözardı edip kendi bildiğimi okudum?
Bazı hatalar affedilmiyormuş. Ne kadar yalvarsak da, ağlasak da, çaresizce çırpınsak da bazen gidenler geri gelmiyormuş.
Kaybettiklerime en çok ihtiyacım olduğu gün bugün. Ama hiçbiri yanımda değil. Yanlızım. Neden? İhanet mi ettiler? Beni sattılar mı? Hayır, onları kendim uzaklaştırdım. Ne yaptıysam kendime yaptım, onların beni defalarca uyarmalarına karşın.
Ve onların yokluklarında belki de hiç olmadığı kadar acı çekiyorum, ama bu da benim cezam. Tüm yaptıklarımın cezası. Bundan kurtuluşum yok artık.
İyi sabrettiler. Çok iyi sabrettiler. şimdi dönüp baktığımda gerçekten de bunu görüyorum. Ben bu kadar sabredemezdim. Hem de öyle ki, zihnimin en kötü olduğu, akli dengemin muhtemelen tamamen kaynma noktasına geldiği, yaptıklarımın yarısından çoğunu hatırlayamamama rağmen, hatırladıklarıma dayanmış olmaları bile bir zamanlar bana verilen değeri gösteriyordu. Bilemedim.. Kıymetini bilemedim..
Küstahça sömürdüm. Gerek bilinçli, gerek farkında olmadan.
Ve ben de onlara en az onların bana verdiği kadar değer veriyordum. Bazı hatalarım da bu yüzden kaynaklandı. Onları korumaya çalışırken farkına varmadan onlara zarar verdim. Ama çoğunlukla, onlara verdiğim değeri onlara göstermediğim gibi, tam aksini ispatlayacak davranışlarda bulundum.
Bugün anladım, ne kadar aptal olduğumu.
Bir insan için gerçekten değerli olan bir şeyin kıymetini, insan ancak onu kaybedince anlıyormuş. Akılsız başım... Bugünkü aklım olsaydı bunları yapar mıydım? Onları kıracağıma kafamı kırardım.
Peki tüm bunları onlara anlatsam ne yazar? Bir kere inandırdım onları kendimin içten pazarlıklı birisi olduğuna. Ã?yle şeyler yaptım ki böyle algıladılar. Kimbilir, belki de gerçekten öyleydim. Artık değilim. Artık akıllandım. Ama dönülmez akşamın ufku çoktan gözüktü.
Artık hiçbir işe yaramayacağını bildiğim halde bir kez daha çaresizce özür diliyorum. Affedilmek için değil, bir şans daha için değil. Ã?ünkü biliyorum ki artık yüzüme bakmazlar. Onlar baksalar bile, benim onlara bakacak yüzüm kalmadı artık. Özür diliyorum, çünkü pişmanlığımı bilsinler. Onların hakkını yediğim için, onlara layık olduklarını veremediğim için, onlara haketmedikleri halde acılar çektirdiğim için, onlara bana duydukları güvenin karşılığını veremediğim için, kısacası onların dostluklarına dostlukla karşılık veremediğim için. ÖZÃ?R DİLİYORUM.
Allah'tan bir fırsat daha isterdim kendimi affettirmek, olanları telafi etmek için. Ama başka şans yok artık. Hiç olmazsa pişmanlığımı bilsinler. Hiç olmazsa artık her şeyin farkına vardığımı bilsinler.
Ve bugün anladım, kaybettiklerimin gerçek kıymetini.
Bunları neden buraya yazıyorum? Ã?ünkü artık bunları paylaşabileceğim kimsem kalmadı. Bunları bir günlüğe yazar gibi yazıyorum. Aynı zamanda insanlara ibret olsun, ve benim düştüğüm hatalara düşmesinler diye yazıyorum.
Ve bugün anladım, gerçek dostluğun anlamını, ancak onu kaybettiğim zaman.
Tüm bunları uzun zamandan beri ilk kez kendim olarak yazdım. Lord Necros olarak değil, altadmin olarak değil, DM olarak değil, insanlara gösterdiğim farklı karakterlerim olarak değil, olmaya çalıştığım kişi olarak değil; sadece ben olarak, olduğum ben olarak, Burak olarak yazdım. Unuttuğum kimliğimi ancak onları kaybedince anladım.
Ve bugün anladım büründüğüm yalan maskelerinin ardındaki gerçek beni.
Affedin beni dostlarım.. Affedin.. Keşke size hakettiğiniz gibi davranabilseydim..
Bugün anladım hayatımı ne kadar da yanlış şeyler ve kişiler üzerime koyduğumu. Geriye dönüp bir baktım, ve sadece hatalarla dolu olan bir yaşam gördüm. Dokunduğum her şeyi mahvetmişim meğerse.
Bütün hayatımı çürük bir zemin üzerine inşa etmişim. Malzemeden çalıp katları çıkartmışım. şimdi hepsi yerlebir oldu ve enkazın altında kaldım. Artık yerine kurulabilecek hiçbir şey yok, enkazdan kurtarabileceğim bir şeyler var mı? Sanmıyorum. Artık benim için hiçbir şey eskisi gibi olamaz.
19 senelik hatalarımın yüzümde tokat gibi patladığı bu gecede, her şeyi düzetebilmek için ikinci bir şansımın olmasını isterdim. İkinci? Belki de son demeliydim. Kaç şans verildi bana, ve kaç kere onları gözardı edip kendi bildiğimi okudum?
Bazı hatalar affedilmiyormuş. Ne kadar yalvarsak da, ağlasak da, çaresizce çırpınsak da bazen gidenler geri gelmiyormuş.
Kaybettiklerime en çok ihtiyacım olduğu gün bugün. Ama hiçbiri yanımda değil. Yanlızım. Neden? İhanet mi ettiler? Beni sattılar mı? Hayır, onları kendim uzaklaştırdım. Ne yaptıysam kendime yaptım, onların beni defalarca uyarmalarına karşın.
Ve onların yokluklarında belki de hiç olmadığı kadar acı çekiyorum, ama bu da benim cezam. Tüm yaptıklarımın cezası. Bundan kurtuluşum yok artık.
İyi sabrettiler. Çok iyi sabrettiler. şimdi dönüp baktığımda gerçekten de bunu görüyorum. Ben bu kadar sabredemezdim. Hem de öyle ki, zihnimin en kötü olduğu, akli dengemin muhtemelen tamamen kaynma noktasına geldiği, yaptıklarımın yarısından çoğunu hatırlayamamama rağmen, hatırladıklarıma dayanmış olmaları bile bir zamanlar bana verilen değeri gösteriyordu. Bilemedim.. Kıymetini bilemedim..
Küstahça sömürdüm. Gerek bilinçli, gerek farkında olmadan.
Ve ben de onlara en az onların bana verdiği kadar değer veriyordum. Bazı hatalarım da bu yüzden kaynaklandı. Onları korumaya çalışırken farkına varmadan onlara zarar verdim. Ama çoğunlukla, onlara verdiğim değeri onlara göstermediğim gibi, tam aksini ispatlayacak davranışlarda bulundum.
Bugün anladım, ne kadar aptal olduğumu.
Bir insan için [u]gerçekten[/u] değerli olan bir şeyin kıymetini, insan ancak onu kaybedince anlıyormuş. Akılsız başım... Bugünkü aklım olsaydı bunları yapar mıydım? Onları kıracağıma kafamı kırardım.
Peki tüm bunları onlara anlatsam ne yazar? Bir kere inandırdım onları kendimin içten pazarlıklı birisi olduğuna. Ã?yle şeyler yaptım ki böyle algıladılar. Kimbilir, belki de gerçekten öyleydim. Artık değilim. Artık akıllandım. Ama dönülmez akşamın ufku çoktan gözüktü.
Artık hiçbir işe yaramayacağını bildiğim halde bir kez daha çaresizce özür diliyorum. Affedilmek için değil, bir şans daha için değil. Ã?ünkü biliyorum ki artık yüzüme bakmazlar. Onlar baksalar bile, benim onlara bakacak yüzüm kalmadı artık. Özür diliyorum, çünkü pişmanlığımı bilsinler. Onların hakkını yediğim için, onlara layık olduklarını veremediğim için, onlara haketmedikleri halde acılar çektirdiğim için, onlara bana duydukları güvenin karşılığını veremediğim için, kısacası onların dostluklarına dostlukla karşılık veremediğim için. [b][u]ÖZÃ?R DİLİYORUM.[/u][/b]
Allah'tan bir fırsat daha isterdim kendimi affettirmek, olanları telafi etmek için. Ama başka şans yok artık. Hiç olmazsa pişmanlığımı bilsinler. Hiç olmazsa artık her şeyin farkına vardığımı bilsinler.
Ve bugün anladım, kaybettiklerimin gerçek kıymetini.
Bunları neden buraya yazıyorum? Ã?ünkü artık bunları paylaşabileceğim kimsem kalmadı. Bunları bir günlüğe yazar gibi yazıyorum. Aynı zamanda insanlara ibret olsun, ve benim düştüğüm hatalara düşmesinler diye yazıyorum.
Ve bugün anladım, gerçek dostluğun anlamını, ancak onu kaybettiğim zaman.
Tüm bunları uzun zamandan beri ilk kez kendim olarak yazdım. Lord Necros olarak değil, altadmin olarak değil, DM olarak değil, insanlara gösterdiğim farklı karakterlerim olarak değil, olmaya çalıştığım kişi olarak değil; sadece ben olarak, olduğum ben olarak, Burak olarak yazdım. Unuttuğum kimliğimi ancak onları kaybedince anladım.
Ve bugün anladım büründüğüm yalan maskelerinin ardındaki gerçek beni.
Affedin beni dostlarım.. Affedin.. Keşke size hakettiğiniz gibi davranabilseydim..