Modern çağa ayak uydurma konusunda pek fazla iyi olduğumu söyleyemeyeceğim, hatta bu konuda gerçekten de sıkıntıları olan biriyim. Örnek olarak psikoloji dalında incelenecek bir insanım diye bir yorumda bulunabilecek medeni bir cesaret gösterebiliyorum anlayın artık, ne vahim bir durumdayım bu konuda.

Facebook denilen illete uzun bir zaman diliminde uzak durmaya çalıştım, bu konuda kendime güveniyordum. Baskılar beni yıldıramayacaktı. Uzun sözcüğünün rahatlıkla kullanılabileceği bir süre zarfında da yılmamayı başarmıştım. Dostlar beni bu bulaşmaya meyilli teknoloji tabanlı hastalığa doğru itelemeye çalışıyorlardı, ama ben kararımda tereddüde dahi düşmüyordum neyse ki. Aslında bu konuyu derinlemesine düşündüğümde bunun basitçe bir inatçılık olduğu konusunda kendi içimde hemfikirdim.

İnatçılık olsa yine iyiydi. Gerçek bundan daha farklıydı. Facebook’ta insanlar profilinize giriyorlar, fotoğraflarınıza bakıyorlar ve sizin özel hayatınızla direk temas halinde bulunabiliyorlardı. Beni tanıyan insanların bile böyle bir ortamda benimle karşılaşmalarından garip bir rahatsızlık duyuyordum, hatta bu olaya psikoloji biliminin getirdiği standartları da göz önünde bulundurursak direk çekingenlik tanımı getirilebilirdi. Asıl neden çekingenlikten ziyade zincirleri kırmakla ilgiliydi. Çoğu kişi bunun çekingenlikle doğrudan bir bağlantı içinde olduğunu iddia edecektir, haklı da olabilirler ama benim bahsettiğim zincirler sosyal ilişkilerde ileriye dönük atılamayan bir basamağın önünde duranlar değildi. Ne olacağını bilememek ve değişimin getireceklerinden çekinmekten bahsediyorum. Bunun basit birer site olduğunu da düşünebilirsiniz, ama bu sitenin hayatımda karşılaştığım her duruma benzer bir şekilde o atamadığım adımlardan biri olarak görüyordum.

Konuyu detaya inmeden daha nasıl özetleyebilirim bilemiyorum. Modern çağın facebook denilen illet ile ne ilgisi olduğu da ayrı bir tartışma konusu içerisine alınabilir ama ben burada sadece tek bir şeyi belirtmek istiyorum. Burada söz konusu bahsi geçen site sadece edebi yazılarda kullanılan örnekleme yönteminin bir temsilcisi, bu yüzden de asıl anlatmak istediğim şeyin onunla pek de bir ilgisi yok. Odak noktası olarak yazıda görünebilir belki, ama değişimin her zaman sabit durup geçen şeyleri izlemekten daha mantıklı bir şey olduğunu anlatmaktı asıl derdim.

Frpworld de benim gibiydi bu konuda ve uzun bir süre teknolojinin nimetlerinden yararlanamadı. Ama ardıardına gelen facebook, blog ve twitter ile değişimin bir parçası da olmaya karar verdi. Frpworld özünde fantezi edebiyatı denilen alanda insanların kendilerini evinde hissedebileceği bir ortam hazırlamaya çalıştı bunca sene. Bu konuda çoğu zaman başarılı oldu da. Ama değişime karşı sanki keskin bir çizgi çekmişti de, ilk başladığı noktadan pek de uzağa gitmeye niyeti yok gibi duruyordu. Gerçi pek de yerinde durduğu söylenemezdi, ama ilerleyişinin yavaş olduğu da aşikârdı. İşte bu noktada eleştiriye her zaman açık olan Frpworld, yorumları dikkatle dinledi. Ama uzun bir süre sadece dinledi, insanlar da önerilerini eksik etmedi ama öneriler bir eyleme dönüşemedi bir türlü.

Artık değişimin bir parçası da Frpworld’ün ta kendisi oldu. Değişimin en heyecanlı kısmı olan getireceği sonuçları bilememek çoğu zaman çekinilen nokta olsa da eyleme dönüştürmekten korkma sakın fikirlerini. Değişimin bir parçası da sen ol!

Tags: değişim, psikoloji, teknoloji