“Büyücü Savaşları”nın önceki bölümlerinde…

Elf kralı Gulthar, iç savaşın çıkmasına engel olması için büyücülerden yardım istemişti, ancak büyücülerin Reven’e gelmesi asi elfleri iyice kızdırmıştı…

“İç savaşın çıkması an meselesi.”

Büyücü heyetinin başında deneyimli büyücü Caster vardı…

“Belki de onlara istediklerini vermelisiniz.”

Caster, elf kralının saldırısına uğramıştı ve diğer büyücü arkadaşlarının öldürüldüğünü fark etmişti.

“Bana ne oldu böyle?”

“Keşke ben de yanıtını bilseydim.”

Bir gnom olan Lydronk, elf kralını kaçırınca kızıl elf olduğundan şüphelendiği Efla’dan yardım almak zorunda kalmıştı…

“Siz aranızda sorunları çözerken ben elf kralını kaçırabilirim.”

“Kralı kurtarmamız gerekiyor, sanırım.”

“Büyücü Savaşları” devam ediyor…

4. Bölüm “Aegron”

“O ufak boylunun kralı kaçırmasına izin veremeyiz.” diye söylendi Caster ve Efla’nın ayağa kalkmasına yardım etti. Efla hala şokta gibiydi, Caster’a bir sure şüpheyle baktı. Ardından: “Haklısın.” diyebildi.

Caster ile Efla, koridordan ilermeye devam ettiler. Koridor hiç bitmeyecek gibi duruyordu. Caster, Efla’dan özür dilemesi gerektiğini düşünüyordu. Eylemci elfleri o kışkırtmış olabilirdi, ama o sonuçta sadece halkın sorunlarını kralına ulaştırmaya çalışan ve belki de yaptıklarında kendine gore haklı olan bir elfti.

“Sanırım senden özür dilemem gerekiyor.” dedi Caster.

“Özre gerek yok, siz büyücüler bazen düşünmeden ağzınıza geleni söyleyebiliyorsunuz. Hele insan ırkına mensup büyücüler daha bir dikkatsiz oluyor, yani sen tam bir insan büyücülerini temsil edecek bir şekilde davranıyordun.”

Tam bir politikacı konuşması, diye düşündü Caster ama Efla’ya bir şey demedi. Sadece gülümsedi ve bir daha da bu konuyu açmadı.

Koridorun sonuna geldiklerinde devasa bir aynayla karşılaştılar. Aynada Caster kendini görünce bir an için ürperdi, hele sırtında taşıdığı üç elmaslı asayı da görünce bir an için kendisini efsanevi büyücü Safiel Persoul gibi hissetti.

Efla, Caster’ın omzuna hızla dokundu ve onu geri çekti: “Bu sıradan bir ayna değil, büyüyü hissetmiyor musun?”

Caster, dikkatini veremediği için kendine kızdı önce. Efla haklıydı, bu aynadan yüksek miktarda sadece büyücülerin hissedebildiği bir tür enerji yayılıyordu.

“O gnomon oyunu bu, yanılsamalarından biri.” diye belirtti Caster.

Aynada beliren Lydronk: “Gerçekten de sandığımdan daha zekisiniz, insan büyücü.” diye konuştu.

“Kralımıza ne yaptın?” diye bağırdı Efla ve ardından sapı gümüş kaplama olduğu parlamasından belli olan kısa kılıcını çıkartmıştı.

“Bunun yanıtını sen zaten biliyor olmalısın, elf. Şimdi benim gitmem gerekiyor, çok geç olmadan hazineyi ele geçirmeliyim.” diye yanıt verdi Lydronk ve birden kayboldu.

“Hazineyi biliyorlar.” diye kalakalmışt Efla.

Caster: “Yanıtını biliyorsun dedi sana. Kralın nerede olduğunu gerçekten de biliyor musun yoksa? Onlarla işbirliği filan mı yaptın sen?” diye sorularını sıraladı. Tekrardan şüphelenmeye başlamıştı Efla’dan.

“Kralın nerede olduğunu en başından beri biliyordum.” dedi Efla sakince.

“Ne demek şimdi bu? Daha açık olursan sevinirim.”

***

Lydronk, elf kralının yanındaydı. Karanlık bir odadaydılar, ama Lydronk elindeki çakmağı yakınca oda biraz olsun aydınlandı.

“Haklıymışsınız, gerçekten de oymuş.” dedi Lydronk, krala.

“Bunu en başından anlamamız gerekiyordu, kahretsin.” dedi Gulthar öfkelenerek ve Lydronk’un omzuna vurdu.

Lydronk yere düşünce oda tekrar karanlık oldu, ama Gulthar elini çırparak odanın ortasında ışık saçan bir kürenin belirmesini sağladı. Ardından da gerçek şekline büründü. Kızıl renkli cübbesiyle ırkını temsil edebilecek güçte büyücü olan bir kızıl elfti.

“Şimdi onlardan önce hazineyi biz bulmalıyız. O insan büyücü artık benim en başından beri elf kralı olmadığımı öğrenmiştir.” diye belirtti kızıl elf.

“Elf kralını öldürüp onun yerine geçmeniz ve ardından insan büyücülerden yardım istemeniz çok akıllıca bir davranıştı, Aegron efendimiz.” dedi saygıyla Lydronk.

“Eğer Efla ortaya çıkmasaydı her şey planlandığı gibi devam edecekti, ama bu aramızda kalacak. Sakın kimseye gerçeği söylemeyeceksin, o öldü diye bilinecek herkes tarafından.” diye uyardı Aegron, gnomu.

“Tabi ki de, efendim.” diyebildi Lydronk.

4. Bölümün Sonu

Gelecek bölümde…

Efla, gerçekten de elf kralının yerini biliyor mu?

“İnanmıyorsan anlarım, ama gerçek böyle.”

Caster, şimdi neye karar verecek?

“Öncelikle hala saraydan çıkamadığımızı hatırlatmak isterim.”

“Büyücü Savaşları” 5. bölümüyle çok yakında…

Kar ve Kanın önceki bölümlerinde…….

Sabah, dokuzda ressamı ziyaret eden bir adam…

Bir şirket….

Yaxley,  ölü…..

“Güle güle Ivan…”

 Ardından ateş ve karanlık…..

…Kar ve Kan…

Bölüm 2- Uyanış

İvan, keskin bir acı ile koyu karanlıktan uyandı. Başındaki,ağrı dayanılmazdı, gözleri kararıyor, başı dönüyordu. Biraz kendine gelmek için gözlerini kırpıştırdığında gözlüğünün sağ camının parçalanmış olduğunu fark etti. Ardından kendi kanının etrafında yatmakta olduğunu farkına vardı. Acı, hissettiği tek şey başının sağ tarafındaki ağrıydı.Kan ile birlikte gelen bir ağrı.

Hareket etmeğe çalıştığında sağ şakağındaki acı onun bilincini zorladı. Hatırladığı tek ses “Güle güle İvan” dı. Ölümünün sesiydi kuşkusuz neyse ki başını son anda sağa çevirmesi onun hayatını kurtarmıştı. Kendi kanın içinde yatmakta olduğunu fark eden Ivan, yavaş yavaş bu durumdan kurtulmak için başını kaldırdığında yerdeki kanın çoğunun ressam Yaxleye ait olduğunu gördü.

Biraz duraksadıktan sonra elini şakağına götürdü, orada kanlı bir izi fark etti, anlaşılan kurşun kafasını sıyırıp geçmişti. Birden dikkatini elindeki silahı çekti. Bu onun emektar colt’u değildi. Elinde uzun namlulu bir magnum tutuyordu. Bu tuhaf bilmecelere küfretti bir süre. Ardından sol şakağındaki ağrının yavaş yavaş artmakta olduğunun farkına vararak ayağa kalktı.

Kalktıktan sonra sendeleyen İvan zor bela duvara tutunurken bir tabloyu da yere devirdi. Başındaki dayanılmaz ağrıyla biraz düşündükten sonra elinde tablosuyla birlikte ölen Yaxley’e baktı, daha doğrusu göğsündeki üç deliğe. Bu kaçakçı ressamı öldüren ve kendisine şu an dayanılmaz acılar çektiren silahtı.

Sağ camı çatlamış gözlüğünü düzeltirken, katilin kendince bir planı olduğunun farkına vardı. Kendince bir planı vardı; kendisinin sinirlenip Yaxley’i vurmuş sonrada buna dayanamayarak intihar etme süsü vermek istemişti. Hoş ıskalamasa bunu başaracaktı da. Ona bu ıskalamanın bedelini ödeteveğini düşünürken bir yandan da bu “can sıkıcı” durumdan nasıl kurtulacağının bir yolunu bulacaktı.

Ne yazık acı buna büyük bir engeldi. Elindeki Magnumu beline sokup üzerine biraz kanlı gri pardösüsü ile örttükten sonra sendeleyerek ilerdeki lavaboya girdi. Artık çatlamış olan gözlüğünü çıkarıp, biraz baş ağrısıyla mücadele ettikten sonra yarasını yıkadı. Lavabonun yanındaki ilk yardım dolabını açıp içindeki aspirinden dört tane ağzına attı. Ardından yara bandı alarak dikkatle başına yapıştırdı. Kanamanın devam ettiğini görünce de, sargı bezini alarak kafasında iki tur sardı. Ucunu bantla yapıştırdı.

Aynaya dik dik baktığında koyu kumral saçlarının altında beyaz (sağ tarafı biraz kanlanmış) bir sargı bezi ve onun altında şaşkınca bakan açık yeşil gözler Biraz tuhaf görünüyordu ama bunu umursayacak durumda değildi.Kırık gözlüğünü hemen pardösüsünün içine atan İvan, diğer cebinden demir bir kap içinde aynı tip kemik çerçeveli bir gözlük çıkarıp taktı.

Dünyanın netleşmesine sevinen İvan –ki aslında ismi bu değildi- arka kapıya doğru ilerlerken. Katilin ismin, daha doğrusu Rusya ve Ukrayna çevresinde kullandığı ismini nasıl bildiğini merak etti. Yoksa bu Şirketin bir tuzağı mıydı ? Yada başka düşmanların ? Bilmiyordu. Fakat öğrenecekti kafasına koyduğunu yapmasıyla ünlüydü. Yaxley öldürülmüş, kendisini de öldürmeye çalışmışlardı. Sıranın kime geçtiğini merak ediyordu doğrusu ama sirenler buraya varmadan da gitmesi gerektiğini de biliyordu.

Bunun için hızlı adımlarla arkadaki ara sokağa çıkan çıkışa doğru gitti. Köşeyi döndüğünde arka kapının ardına kadar açık olduğunu ve içerisinin karla dolduğunu gördü. İçinden yağan kara küfretti. Bu kar yığını onun ayak izlerini bir tabela dikmiş gibi gösterecekti. Lanet olası kar diye düşündü acı acı. Havanın kararmaya başlamasından burada uzun saatler geçirdiğini anladı. Derin derin iç çekti koyulaşan geceye bakarken derin derin iç çekti.

Her zaman iç güdülerine güvenen İvan, bu günün kar ve kan ile geçmesinin gelecek günler için hiç de iyi olmayacağını düşünerek, dışarıya doğru ilerledi…

“Büyücü Savaşları”nın geçen bölümünde…

Elf kralı Gulthar, iç savaşın çıkmasına engel olması için büyücülerden yardım istemişti, ancak büyücülerin Reven’e gelmesi asi elfleri iyice kızdırmıştı…

“İç savaşın çıkması an meselesi.”

Büyücü heyetinin başında deneyimli büyücü Caster vardı…

“Belki de onlara istediklerini vermelisiniz.”

Efla isimli bir elfin başı çektiği bir grup elf sarayın önünde eylem yapıyordu ve Caster’ın eylemcilerin karşısına dikilmesi iyice asi elfleri sinirlendirmişti…

“Buraya niçin geldiğinizi biliyorum. Elf kralına suikast yapmayı planlıyorlar.”

Caster, saraya geri döndüğünde elf kralının saldırısına uğramıştı ve diğer büyücü arkadaşlarının öldürüldüğünü fark etmişti.

“Bana ne oldu böyle?”

“Keşke ben de yanıtını bilseydim.”

“Büyücü Savaşları” devam ediyor…

3. Bölüm “Lydronk”

Gulthar ile Caster, sarayın koridorlarında ilerliyorlardı. Caster, eylemcileri kışkırtan Efla’yı düşünüyordu, onda değişik bir şey vardı. Hatta kızıl elf olduğundan emin gibiydi, ama artık bundan şüphe duyuyordu.

“Onun peşine düşmem gerekebilir, Efla’dan bahsediyorum. Eğer büyücülerin öldürülmesinde rolü varsa bu işin peşini bırakamam.” diye belirtti Caster.

“Bunu yapamazsın, o benim halkımdan biri.” diye acı dolu bir sesle karşılık verdi Gulthar.

“Umalım da halkından biri olsun.” diyebildi sadece Caster.

Altın ve gümüşlerle süslenmiş koridorlar, yüksek elflerin o kadar da ekonomik yönden çökük durumda olmadıklarını düşündürtmüştü bir an için Caster’a ama sonra burasının saray olduğunu hatırlattı kendine, asıl halk ne durumdaydı kim bilir?

“Bu gürültüde uyayamadığım için kusura bakmayın, efendiler. Yüksek elflerin bu kadar misafirperver olduğunu bilseydim yüz yıl önceden saraya yerleşirdim.” diye homurdanarak odasından çıktı o sırada Lydronk.

Lydronk, bir gnomdu. On gün önce Reven’e gelmişti. Aynı zamanda büyücüydü de, ama daha çok illüzyonist denilirdi gnom büyücülerine çünkü yanılsamalar meydana getirmede o kadar ustalaştırmışlardı ki rakiplerini sahte bir gerçekliğe bile hapsedebilecek güçte oldukları bile söylenmekteydi.

“Ah, tanıştırmayı unuttum. Lydronk efendi, Polantes kıtasından gelen bir misafirimiz, gnomlarla diplomatik bir süreçten geçiyoruz da. Lydronk da bir araştırması için, buralara gelmişti ve biz de Reven’de kalması için ısrar ettik.” diye tanıttı Gulthar, gnomu Caster’a.

“Şu Safir Savaşı kahramanlarından biri olan Lydronk ile akrabalığınız var mı?” diye sordu heyecanla birden Caster. Öğrenciyken Lydronk’un ismini hep Lydong diye karıştır dururdu ama tarih derslerinde en çok Safir savaşı ve o dönemin kahramanlarının hikayelerini dinlemeyi severdi. Genelde sınavda bir türlü Lydronk’un adını doğru hatırlayamazdı ama olsun efsanevi büyücü Safiel Persoul’un gnom dostunun arkasından laf edecek değildi ya sonuçta.

“Lydronk’un torununun çocuğuyum ben. Lydronk Iki de diyenler olur ama pek sevdiğim söylenemez bu ismimi bu yüzden Lydronk demenizi tavsiye ederim.” diye yanıt verdi Lydronk soğuk bir sesle.

Pek de sevecen bir gnom değil, diye düşündü Caster. Gnomlar, her durumda barıştan yana, şakacı ve sevgi dolu olarak bilinirlerdi. Bu gnom biraz arada kaynamıştı anlaşılan.

“Gelin, efendi gnom. Asi elfler, bizleri bulmadan saraydan çıkmanın yolunu arıyorduk. Siz de bizimle gelirseniz seviniriz.” dedi Gulthar.

“Büyücü arkadaşlarımı öldüren kişi cezasını bulmadan için rahat etmeyecek ama söyleyeyim.” dedi birden öfkeyle Caster.

“Ben böyle bir şey yapmam.” diye karşılık verdi Gulthar incinmiş bir sesle.

“Sizin yapmadığınızı biliyorum, belki de iradeniz dışında bir şey oldu. Biri size büyü yaptı, olamaz mı?”

“Elf kralı Gulthar’dan bahsediyoruz burada, evlat. Hiç bir büyü, elf kralına zarar veremez.” diye araya girdi Lydronk.

Gnom haklıydı, elf kralı Gulthar Neirre’nin en güçlü büyücülerden biri olarak biliniyordu. O halde gerçekte ne olmuştu? Büyücüleri kim öldürmüştü?

O esnada Efla’nın sesi duyuldu: “Muhabbet ederek zaman kaybetmenizi biraz garip buldum.”

“Seni kızıl elf, ne yaptın büyücü arkadaşlarıma söyle?” diye bağırdı Caster.

“Kaç kere diyeceğim, benim o soysuz elflerle bir ilişkim yok. Elf kralı Gulthar’ı etkin altına almış olabilirsin, ama onu saraydan kaçırmana izin vermeyeceğim. Fikirlerine karşı çıksam da o benim kralım…”

İşte bu garip bir durum, diye düşündü Caster. Efla’ya dikkatle bakarak: “Birisi o zaman büyücü arkadaşlarımı öldürdü, elf kralı Gulthar’a bir şeyler yaptı. Neler olduğunu anlamak istiyorum sadece ben de aynen senin gibi.” diye açıkladı.

Lydronk, elindeki bıçağı Gulthar’ın bacağına dayamasıyla olaylar daha da karışık bir hal almaya başladı: “Siz aranızda sorunları çözerken ben elf kralını kaçırabilirim.”

Caster ile Efla kımıldayamadıklarını fark ettiler, ayakları yere yapışmış gibiydi. Gulthar ise bayılmış gibiydi ve bacağından çekiştiren ufak boylu büyücünün dediklerini aynen yapıyordu. Lydronk: “Beni takip edin, yüce kral.”

Lydronk ile Gulthar uzaklaşırken Caster yavaşça hareket edebildiğini fark etti. Efla’ya dönerek: “Kralı kurtarmamız gerekiyor, sanırım.” dedi zor duyulan bir sesle.

3. Bölümün Sonu

Gelecek bölümde…

Lydronk neden elf kralını kaçırdı?

“O ufak boylunun, kralı kaçırmasına izin veremeyiz.”

Efla hakkında gerçekten de Caster yanılıyor mu?

“Sanırım senden özür dilemem gerekiyor…”

“Büyücü Savaşları” dördüncü bölümüyle çok yakında…

….Kar ve Kan….

“Güven karmaşık bir duygudur, kimi zaman  iyi tutar sizi, kimi zaman kötü, çünkü güvenin yıkılacağı an sizinde yıkılacağınız andır eğer yeterince güçlü değilseniz. Ne yazık ki ben güçlüydüm, en azından o zamanlar…”

 Mehmet Ali Dalkılıç, 

   Ankara  / 2009

Bölüm 1- Ressam.                                    29. Aralık 2007 / 09:16
                                                                                     New York

Uzun çift kişilik yatağında, huzursuzca uyandı. Kötü bir şeyler hissediyordu içinde. Garip karmaşık bir rüyaydı, hatırlamak dahi isemiyordu. yanı başında duran dijital saate baktı. Saat 09:16′yı gösteriyordu. Küfrederek hızla ayağa kalktı, biraz başı dönmüştü. gözlerini ovuşturarak komidindeki gözlüğünü aldı ve taktı, dünya daha da netleşti..

Sandalyede asılı duran dün gece ütülediği açık mavi gömleğini hızlıca giydi. Ona uygun koyu mavi beyaz çizgili kravatı hızllı bir el hareketiyle boynunda bağladı. Gömleğinin yakalarını kaldırırken hızla oturma odasına doğru yöneldi.

Ütü masasının üzerindeki ütülü jilet gibi koyu mavi çizgili pantolonu alıp hızla giydi. Ütü masasının bacağına bir tekme atarak katladı ve onu duvara yavaşça dayadı.Etrafa göz attıktan sonra, sehpanın üzerindeki meyve kasesinde duran tek yeşil elmayı alıp sertçe ısırdı. Bir yandan da dışarıdaki gökdelenler arasında yağan kara bakıyordu.

“Tam hayallerindeki noel, lanet karlı bir yılbaşı.” diye homurdandı. ardından Elmayı ısırarak vestiyere doğru ilerledi. Yandaki dolaptan iki tane siyah bot çıkardı, ağır ve hantal olan bu ayakkabıları pek giymeyi sevmezdi, hoş o karı da sevmezdi. Ceketini  portmantodan alarak giydi ve portmantodaki aynaya bakıp kısa saçlarının önünü düzeltti.

Aynada gördüğü adam en az otuzlarını geçmiş gibiydi, gözleri yeşildi. Sert yüz hatları kemik çerçeveli büyük gözlükleri ile pekişiyordu. saçları koyu kumral ve düzdü. Dışarıdan bakan biri normal biri gibi görürdü onu ama o normal biri değildi .Şirket için çalışıyordu.

Vestiyerdeki dolabın üzerine uzandı, Colt marka eski stil standart bir tabanca çıkardı. Şarşörü kontrol etti. On dört kurşun kime yetmezki hele bir tehlike yoksa diye düşündü yüzünde tehlikeli bir sırıtış belirdi tabancayı beline koydu üzerini ceketiyle kapattı. Tekrar portmantoya giderek uzun siyah paltosunu giydi hava soğuk olacaktı ve o soğuğu sevmezdi.

Kapıyı açıp botlarını giydi hızlıca seri hareketlerle bağcıklarını bağladı. Çelik kapısını kapatıp iki kez kitledi ve merdivenlerden inmeye başladı, bugün Yaxley ile işi vardı.Sekizinci katta oturuyordu, Merdivenleri indikten sonra asansörün en son ulaştığı altıncı kata indi ve asansöre bindi. Kimseyle karşılaşmadı, zaten buradaki soğuk selamlamalar onu sinir ediyordu.

Apartmanın kapısına indiğinde arabasına binmedi hava soğuktu ama Yaxley’in atölyesi yakındı ve zemin kattaydı. Ünlü ve tuhaf bir adamdı Yaxley Wezney,ünlü kişilere resimler çizer muazzam paralar alırdı. adamın çizmi iyidi fakat o kadar para etmyeceğini düşünüyordu. Bahse girerim resimlerin içinde bir şeyler saklıyorlardır diye düşündü.

Ama umursamıyordu, Şimdi, Patronun o ressemdan iki resim sipariş vermişti ve o işe gitmeden almayı planlıyordu, belki gecikmesini bu şekilde affettirebilirdi. Karlar yerde yeni tutmaya başlamış ve vıcık vıcık çamur gibiydi. Pantolonun paçalarının çamurlanmamsına dikkat ederek karşıya büyük atölyenin olduğu caddeye gitti. Bu karlı sokaklarda fazla kaldığını düşünerek hem de işini çabuk bitirmek istediğinden içeri hızla girdi.

Kapı arkasındaki çıngırak çaldı ama bakan olmadı. Belki bu manyak adam içerdeki ana atölyesinde bir şeyler çizmeye dalmıştır diye düşündü, ama burnuna tuhaf bir koku geldi, bakır kokusu. Etrafta Yaxley yoktu, çizilmiş birçok tablonun arasından yavaşça atölyeye girdi.Bakır kokusu yavaşça tanıdık kan kokusuna dönüştü. Kanın izlediği yere baktığında Yaxleyin cesedini gördü.

Lanet, Kar ve Kan hiç iyi bir ikili değil diye düşündü. silahını nedense çekmeden içeriye adımını attı Yaxleyi daha net görme olanağı buldu. Yaxley, son çizidiği tablosu ile birlikte cehennemi boylamıştı. Göğsünde üç kurşun vardı, ve parçalanmış tablonun arasından paralar gözüküyordu, yeşil yeşil dolarlar. O sırada sağ tarafında bir hareket sezdi. Hızla ceketini ve pardösüsünü sıyırıp belindeki silahı kavradığında sağ tarafında bir ses duydu

“Güle güle Ivan.” 

ve ardından herşey karardı….

Devam Edecek..

“Bu hikayedeki olay, kişi ve örgütler hayal ürünü olup, gerçek olay, kişi ve eğer varsa örgütlerle benzerliği tamamen tesadüfe dayanmaktadır.” Read the rest of this entry »

“Büyücü Savaşları”nın geçen bölümünde…

Elf kralı Gulthar, iç savaşın çıkmasına engel olması için büyücülerden yardım istemişti, ancak büyücülerin Reven’e gelmesi asi elfleri iyice kızdırmıştı…

“İç savaşın çıkması an meselesi.”

Büyücü heyetinin başında deneyimli büyücü Caster vardı…

“Belki de onlara istediklerini vermelisiniz.”

“Nasıl yani, onların kızıl elflerin yanına mı gitmelerine izin vereyim? Elflerin tarihlerini unuttunuz sanırım. Onlar hain elflerdir, damarlarında hırs ve öfkeden başka bir şey akmaz.”

Elflerin eyleminin uzaması üzerine Caster, artık bir şeyler yapılması gerektiğini düşünüyordu…

“En azından bizim olaya müdahale etmemize izin verin.”

“Ne yapmayı düşünüyorsunuz ki?”

“Büyücü Savaşları” devam ediyor…

2. bölüm “Efla”

Caster eylemci elflerin karşısına çıktığında elfler şaşkınlıklarını gizleyemediler. Elf kralı Gulthar yerine bir insan büyücü mü onlarla ilgilenmeye gelmişti?

“Sanırım yirmi yılda inşa ettiğiniz şu güzelim sarayı taşlamanız pek mantıklı değil.” diye söze başladı Caster.

Asi elflerin lideri öne çıktı: “Sen kim oluyorsun da elf kralı ile halkının arasına giriyorsun?”

Caster, konuşan elfi süzdüğünde onda garip bir şey fark etti. Bir büyü kalkanı ile çeviriydi, Caster ona yoğunlaştığında zihnini okuyamadığını anladı. Karşısındaki elf sıradan bir elften daha fazla büyüye hakimdi, pek de siyasete yönelmiş bir elften beklenmeyecek kadar fazla hem de.

Yüksek elflerde büyücüler, kralın danışmanları olarak atanan bir kaç seçkin elften oluşurdu. Bir de rahip ve rahibelerin bir kısmı lanet kırma ve iyileştirme büyülerinde uzmanlaşmışlardı. Ama karşısında dikilen elf zihin üzerine odaklı büyülerde uzmanlaşmış gibiydi, daha çok karşısındakinin algısıyla oynayan büyülerdi bunlar.

“Elfleri kışkırtan sen misin?” diye sordu Caster.

“Ben sadece gerçekleri dile getirdim, bana inananlar da peşimden geldiler. Siz büyücüler, biz elfleri köle yapmak istiyorsunuz.” diye karşılık verdi elf.

“Bunu burada yaşayan bir elfin demiş olmasını anlarım, ama sen buraya ait değilsin. Doğru tahmin ettim değil mi?”

“Bu ne cüret? Ben bir yüksek elfim, bu topraklarda doğdum.”

Caster gülmeye başladı. Her şey anlaşılmıştı. Elfe bakarak: “Siz kızıl elfleri tanımak çok kolaylaştı iyice, bu öfke ve kibriniz sizi ele veriyor.” dedi.

Etrafındaki elfler bunun üzerine geri çekildi. Ama eylemcilere liderlik eden elf, büyücünün ona “kızıl elf” yakıştırması yapmasından çok rahatsız olmuştu, hatta bunu bir aşağılama olarak gördüğü yüzünden okunuyordu. Caster ise elfin diyeceği lafı bekliyordu.

“Kızıl elf olsam bile, dediklerimin doğrululuğunu etkilemezdi. Ama beni herkes tanır. Benim adım Efla, burada doğdum ve gerekirse burada da öleceğim.” diye karşılık verdi Efla.

“Burada Efla diye biri yaşamış olabilir, ama bu onu öldürüp yerine geçtiğin gerçeğini değiştirmiyor.” dedi sakince Caster.

Efla bu sefer öfkeyle büyücüye baktı ve: “Bu kadarı yeter, buraya niçin geldiğinizi biliyorum.” dedi. Sonra etrafına: “Elf kralına suikast yapmayı planlıyorlar.” diye kışkırttı.

Caster bu söz üzerine kralı yalnız bırakmaması gerektiğini anladı ve saraya girdi. Gulthar, toplantı odasında Caster’ın eylemcileri sakinleştirmesini bekliyordu. Büyücünün aniden geri dönmesine şaşırmıştı.

“Diğer büyücüler nereye kayboldular?” diye sordu Caster, krala.

“Bilmiyorum, peşinizden gittiler bir süre sonra.” diye yanıt verdi Gulthar.

Caster, etrafa baktı ama büyücüler yoktu ortada. Sonra arkasını döndüğünde Gulthar’ın elinde bir bıçakla ona yaklaştığını döndü. Caster: “Napıyorsunuz?” diye bağırsa da geç kalmıştı, kral ilk saldırısını gerçekleştirdi ama Caster son anda geri kaçabildi.

Caster, kralın elindeki bıçağa yoğunlaştı ve bıçak kralın elinden düştü. Caster: “Size ne oldu böyle?” diye bağırdı ve o anda yerdeki kanları fark etti. Büyücü arkadaşlarının öldürüldüğü gerçeğini acı bir şekilde anladı.

O esnada Efla odaya girdi ve: “Bakınız, büyücü bizim kralımıza saldırıyor.” diye bağırdı arkasından saraya giren asi elflere.

Caster, Efla’yı ve odaya giren diğer asi elfleri tek bir bakışıyla geriye savurdu ve kapıyı kapattı. O sırada kral başını tutarak: “Bana ne oldu böyle?” diye sordu Caster’a.

“Keşke ben de yanıtını bilseydim.” diye karşılık verdi Caster. Krala biri bir büyü yapmıştı belli ki, hatta büyücü arkadaşlarını kralın kendisi bile öldürmüş olabilirdi.

Aklında bir sürü soru vardı. Kralın öyle davranmasına nasıl bir büyü neden olmuştu? Bunun eylemci elfler ve onların lideri Efla ile bir ilgisi var mıydı? Peki, diğer büyücü arkadaşları nasıl olmuştu da kendilerini koruyamamışlar ve ölmüşlerdi?

“Reven’den kaçmamız gerekiyor. Yoksa başımız büyük bir belaya girecek. Sizin büyücü dostlarımla benim de elflerle…” dedi kesin bir dille Caster.

2. Bölümün Sonu

Gelecek bölümde…

Efla bir kızıl elf mi?

“Onun peşine düşmem gerekebilir.”

“Bunu yapamazsın, o benim halkımdan biri.”

Büyücüleri, elf kralı mı öldürdü?

“Ben böyle bir şey yapmam.”

“Belki de sizin iradeniz dışında bir şey oldu.”

“Büyücü Savaşları” üçüncü bölümüyle çok yakında…

BÜYÜCÜ SAVAŞLARI

“Giriş”

Yıl 1785

Neirre gezegeninde kaos hakimdi o yıllarda. Yüksek elflerin yaşadığı şehir olan Reven’de iç savaş çıkmak üzereydi. Reven’i yüz elli yıldır yönetmekte olan Kral Gulthar zor durumdaydı, yüksek elflere yakın bir bölgede yaşayan orman elflerinden yardım istemişti, ama orman elflerinin kendi sorunları vardı. Ondan Gulthar’a yardım etmeyi kabul etmemişlerdi.

Gulthar da son çare olarak büyücülerden yardım istedi. Mithas şehrinin yönetimi büyücülerin elindeydi iki yüz yılı aşkın süredir. Büyücüler yardım isteğini geri çevirmediler, ama kesin olarak yardım etmeden önce Reven’deki durumu araştırmaları için bir büyücü heyeti yollamayı uygun buldular. Büyücü heyetinin başında büyücü Caster vardı…

1. Bölüm “Reven’e Varış…”

Caster, her biri farklı renklerde olan üç elmasla süslendirilmiş asasını elinden bir an olsun bırakmıyordu. Bu asayı ona yıllar önce efsanevi bir büyücü olan Safiel Persoul emanet etmişti. Normal bir büyücü asasından pek bir farkı yoktu. Mor, pembe ve beyaz renkteydi asanın üstündeki elmaslar ve elmasların bir özelliği de yoktu asayı süslemekten başka. Ama Safiel gibi üç elmaslı asa da büyücü tarihinde yerini almıştı. Şimdi Caster bu asanın koruyucusuydu.

Reven Kralı Gulthar çok yaşlanmıştı. Kırışık dolu yüzünde endişe ve korku vardı. Caster bunu fark etmekte zorlanmamıştı.

Elflerin tarihinde ilk defa barışçıl olarak bilinen yüksek elflerde ayrılık söz konusu olmuştu. Bir grup yüksek elf, Reven şehrinin artık elflerin başkenti olarak geçmesini doğru bulmuyordu. Ekonomik ve siyasi yönden her yere uzaktı bu şehir. İnsanlar, Henter madenlerini orkların elinden almayı başardığından beri yükselişe geçmişti, elfler fakirleşmiş ve daha kötüsü insanların sömürgesi olmaya başlamıştı. Bir tek orman elfleri ile kendilerini çok üstün ırk olarak gören kızıl elfler, insanlar tarafından ezilmiyordu.

Gulthar’ın iç savaşın çıkmasını engellemesi için insan büyücüleri çağırması asi grubu iyice sinirlendirmişti. Bir kısmı orman elflerine sığınmayı, hatta kızıl elflerle ittifak kurmaktan yana bir düşüncedeydi. Büyücülerin Reven’e ayak basmasıyla da asi düşüncelerin yerini şiddet almaya başlamıştı.

Caster ile büyücüler heyeti, Gulthar’ın sarayında ağırlanıyordu. Soğuk çay iyi gelmişti. Çünkü hava çok sıcaktı. Caster’ın en az üç bardak çay içmesinin ardından toplantı salonuna geçildi. Sarayın dışından sesler duyuluyordu. Asi bir grup, eylem yapmaktaydı.

“Büyücüler Reven’den dışarı!”, “Aşağılık insanlar, bizi rahat bırakın”, “O asalarınızı kırmadan defolup gidin” eylemcilerin ellerindeki pankartlardan bazılarına örnekti.

“İç savaşın çıkması an meselesi.” dedi hüzünlü bir sesle Gulthar.

“Belki de onlara istediklerini vermelisiniz.” dedi Caster, düşünceli bir sesle.

“Nasıl yani, onların kızıl elflerin yanına mı gitmelerine izin vereyim? Elflerin tarihlerini unuttunuz sanırım. Onlar hain elflerdir. Yıllar önce büyük bir katliam yaparak kendi elf kardeşlerini öldürdüler, onlar da bir zamanlar yüksek elflerdendi. Ama artık Kızıl elflerdir, çünkü damarlarında hırs ve öfkeden başka bir şey akmaz.” diye karşı çıktı Gulthar.

“Belki de bu kızıl elflerin yüksek elflere oynadığı bir oyundur.” dedi Caster’ın yanında oturan genç büyücü.

“Buradaki elflerin büyük bir çoğunluğu ise insanların bize bir oyun yaptığını düşünmektedir.” diye karşılık verdi Gulthar azarlayıcı bir ses tonuyla.

“Bu kadar yeter, en iyisi gidip eylemcilerle bizim bir görüşmemiz. En azından bizim niyetimizin iyi olduğunu anlasınlar.” dedi Caster ayağa kalktı.

Ayağa kalkmasıyla yere eğilmesi bir oldu. çünkü eylemciler sarayın pencerelerine taş atmaya başlamışlardı bu sefer de.

“Büyücüleri bize verin, elflerin merhametini gösterelim onlara.” diye bağırıyorlardı elfler.

“Bu iş çığırından çıkıyor, bir şeyler yapmak zorundasınız elf kralı.” diye uyardı Caster.

“Ne yapmamı istiyorsunuz, askerlerimi gönderip kendi halkıma mı saldırtayım?” diye karşılık verdi Gulthar.

“En azından bizim olaya müdahale etmemize izin verin.” dedi bu sefer Caster.

“Ne yapmayı düşünüyorsunuz ki?” diye sordu şüpheyle Gulthar.

1. Bölümün Sonu

Gelecek bölümde…

Eylemin arkasında daha büyük bir şey olduğu ortaya çıkacak…

“Elf kralına suikast yapmayı planlıyor olmalılar…”

Her şey Caster’a bağlı ve acele etmesi gerekiyor…

“Reven’den kaçmamız gerekiyor, yoksa başımız büyük bir belaya girecek…”

“Büyücü Savaşları” ikinci bölümüyle çok yakında…