KIRILGAN

Yazarlar: Damla ENGİN & Gürhan ÖZTÜRK

6. Bölüm

(Bir saat önce)

Ambulans çöplüğü andıran bir yere park edilmişti, ait olduğu hastaneden en az on blok uzaktaydı ve ambulans görevlileri de ambulansın yakınında üstlerinde eski bir battaniye ölmüş bir şekilde yatırılmışlardı. Her birinin alnında kurşun izi vardı.

Katil ise ambulans şoförünün üniformasını giyinmiş, yeni talimatları beklerken ambulansa yaslanarak sigarasını içiyordu. O sırada da gözlüğünü temizlemekle meşguldü, kan sıçramıştı gözlüğüne ve oldukça titiz biri olduğundan on dakikadır gözlüğünü silmekteydi.

Telefon çalınca ürperdi birden, çünkü etraf sessizdi, huzur veren bir sessizlikti bu ve gecenin karanlığında telefonun ışığı ile çıkarttığı ses hem kulağı hem de gözü rahatsız ediyor hatta huzur bozucu geliyordu.

“Ambulans tamam mı?” diye sordu patronu.

“Elbette, üç kişiyi halletmek kolaydı. Sorun çıkartmadılar.” dedi katil gayet sakin bir şekilde.

“Liste güvende mi peki?”

“Evet, merak etmeyin zamanı gelince emaneti teslim edeceğim.”

“Unutma, bu iş sandığından daha tehlikeli olabilir, Oğuz.”

“Merak etme, patron. Tehlikeli olmasaydı zaten kabul etmezdim bu işi.”

Telefonu kapattıktan sonra ambulansa bindi ve karlı dağa çıkan yola doğru ambulansı sürdü.

(Şimdi)

Parmakları titreyerek Alex’in numarasını çevirdi, telefon sesi bir kaç kere çaldıktan sonra kocasının güvenilir sesini duydu.

“Sevgilim.”

“Alex…”

Damla ağlıyordu, bunu fark eden Alex telaşla sordu.

“Ne oldu?”

“Otobüs kaza yaptı…”

“Nerdesin?”

“Bilmiyorum…”

“Telefonunu açık tut, yerini bulacağım. Merak etme aşkım seni kurtacağım. Sen kendine dikkat et…”

Damla telefonu kapattığında hıçkırdı. Aldatmak için yola çıktığı Alex, kendisini kurtarmak için nasıl da hemen çabalıyordu.

Biraz sakinleşmeyi bekledi, ondan sonra Cem ve Kerem’in yanına geri döndü. Doktor Kerem’in suratında öyle bir ifade vardı ki hemen doktorun kollarına yapıştı, onu sarsıyordu.

“Ne oldu Kerem Bey?”

Kerem, bir solukta kıza ne olduğunu anlatmıştı. Damla hemen beklemeden Kerem’in telefonunu eline aldı, ve hattını çıkartarak kendi telefonuna taktı.

“Böylece seni aradıklarında telefonun açık olacak… Ama izin ver bir mesaj çekeyim. Eşim beni açık telefonumdan bulacaktı sanırım sinyallerden filan. Senin numaran da aynı işi görebilir.”

Hızla mesajı yazdı:

“Alex, ben Damla. Acil bir şey oldu, benim hattım kapalı. Bana bu numaradan ulaş.”

Ardından telefonunu Doktor Kerem’e verdi.

“Merak etmeyin her şey iyi olacak…”

Kerem diyecek bir laf bulamadı karşılık olarak. Cem ise sessizce olayları takip ediyordu. Damla eşine ulaşmış ve anladığı kadarıyla eşinin elinde telefonun yerini saplayacak bir teknoloji vardı, Cem belki de adam bir ajandır diye tahminde bulundu istemeden. Kerem ise kız kardeşiyle konuşmayı denemiş ama yabancı bir adam çıkmıştı karşısına ve on beş dakika sonra tekrar arayacağını, telefonunu açmazsa kız kardeşine zarar vereceğini belirtmişti.

“Anlaşılan bir süre espri yapmasam iyi olacak.” dedi farkında olmadan beklediğinden daha yüksek çıkan bir sesle Cem.

“Burada beklememizin bir anlamı yok, insanlar bizden haber bekliyorlar. Dönsek iyi olacak.” dedi sonunda Kerem.

Ambulans şoförü ayıldığında bu kadar büyük bir kazayı hesaplamadığını düşünmüştü. Kamyonun ona çarpmasını sağlamıştı bilerek ve zincirleme bir kazaya neden olmuştu. Ambulansın kapısını açtığında aracın devrilmiş olduğunu fark etti. Ölüler yerdeydi, midesini tutarak başını başka bir tarafa çevirdi.

Eli pantolonunun cebine gitti ve kağıt parçasını çıkarttı. Liste emniyetteydi en azından bir süreliğine.

Küçük bir kızla ilgilenen kumral bayanın yanına gitti. Ağrıyan çenesini tutarak: “Özür dilerim, birini arıyorum da.”

“Herkes birilerini arıyor, yine de sorun belki yardımcı olabilirim.”

“Kerem Çoban’a ulaşmam gerekiyor da ona bir şey vermeliyim, hayatını kurtaracak bir şey.”

Tags: Kırılgan